บทที่ 1790 การจัดซื้อครั้งใหญ่

ในปัจจุบัน ที่เป่ย์ต้ายเหอมีสถานพักฟื้น สถานบำบัด และสถานพักฟื้นสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูงรวมทั้งสิ้นกว่าหนึ่งร้อยหกสิบถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแห่ง หมู่บ้านหลิวจวงตั้งอยู่ในพื้นที่ใจกลางเขตชายฝั่งทะเล ห่างจากสถานพักฟื้นของหน่วยงานกลางและหน่วยงานหลักต่างๆ เพียงสิบกว่านาทีหากเดินเท้า ซึ่งรอบๆ หมู่บ้านหลิวจวงมีสถานพักฟื้นเหล่านี้อยู่ไม่น้อยกว่าสี่สิบแห่ง

เนื่องจากอยู่ใกล้ ตลาดเช้าที่ขายอาหารทะเลจึงมีราคาถูก ซึ่งถือได้ว่าเป็น ‘ตะกร้ากับข้าว’ ของโรงอาหารในสถานพักฟื้นเหล่านี้ หรืออาจกล่าวได้ว่าตลาดเช้าแห่งนี้จัดเตรียมไว้เพื่อหน่วยงานเหล่านี้โดยเฉพาะ ส่วนชาวบ้านท้องถิ่นหรือนักท่องเที่ยวจากที่อื่นต่างต้องหลีกทางให้ เพราะไม่มีทางแย่งซื้อสู้พวกเขาได้

หลี่เซี่ยงตงและพรรคพวกอีกสองคนมาที่นี่ทุกครั้งเพื่อรอคอยอาหารทะเลล็อตแรกที่ขึ้นจากฝั่ง นอกจากเหตุผลเรื่องความรีบเร่งแล้ว ก็เป็นเพราะถ้าไม่มาให้เร็ว สุดท้ายพวกเขาก็จะได้ซื้อเพียงเศษเสี้ยวที่เหลือจากการคัดเลือกของเจ้าหน้าที่เหล่านั้นเท่านั้น

เมื่อมาถึงแผงขายแห่งหนึ่ง หลี่เซี่ยงตงสอบถามราคาเสร็จ ก็ชี้ไปที่กองกุ้งแชบ๊วยเล็กๆ บนแผง “มีแค่นี้หรือ? ยังมีอีกไหม?”

เจ้าของแผงส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว วันนี้ได้มาเท่านี้”