บทที่ 1796 โมโหจนหน้าแดง!

“ของพ่อเองน่ะ กลางคืนนอนไม่หลับ เลยให้คุณหมอจัดยามาช่วยปรับสมดุล”

เมื่อมีประสบการณ์มาครั้งหนึ่งแล้ว หลี่เซี่ยงตงจึงตอบคำถามนี้ออกไปได้อย่างลื่นไหล แต่หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล เธอไม่ใช่พวกพี่ชายที่นอนบ้านเก่าเสียหน่อย

“พ่อคะ หนูตื่นมาฉี่กลางดึกบ่อยๆ ยังได้ยินพ่อกรนดังสนั่นเลย พ่อหลับลึกออกจะตายไป”

“นั่นมันกลางดึกแล้ว พ่อไม่ได้บอกว่านอนไม่หลับทั้งคืนสักหน่อย พ่อแค่ไม่เหมือนพวกหนูที่หัวถึงหมอนก็เข้าสู่ความฝันได้เลย พ่อทำไม่ได้ ต้องหลับตาอยู่นานกว่าจะหลับได้”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง”