บทที่ 1797 หนึ่งเดือน

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ท่ามกลางความเงียบนั้น โจวอวี้ฉินลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าตัวหลี่เสี่ยวจู๋เข้ามาใกล้ พร้อมกับเงื้อมมือขึ้นหมายจะตี หลังจากหลี่เสี่ยวจู๋ร้องโวยวายและดิ้นรนอยู่นาน

หลี่เสี่ยวจู๋เห็นท่าไม่ดีจึงรีบพูดขึ้นว่า “แม่คะ อย่าเพิ่งตีหนู ฟังหนูก่อน!”

มือของโจวอวี้ฉินค้างอยู่กลางอากาศ “อยากพูดอะไรก็ว่ามา”

“เปลี่ยนให้พ่อเป็นคนตีหนูได้ไหมคะ?”

เมื่อได้ยินข้อเสนอของหลี่เสี่ยวจู๋ โจวอวี้ฉินจึงถามกลับ “ทำไมล่ะ? คิดว่าพ่อแกไม่กล้าตีหรือไง?”