บทที่ 1799 การตัดสินใจ

งานแบกของหนักที่สถานีรถไฟนั้นใช้แรงงานมหาศาล เป็นงานใช้แรงกายล้วนๆ อย่างพวกสัมภาระผู้โดยสารหนักหลายสิบชั่งนั้นเป็นเพียงแค่ของว่างเรียกน้ำย่อยเท่านั้น แต่สำหรับสินค้าขนส่งอย่างผ้าที่มัดรวมกันเป็นมัดใหญ่ อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ ธัญพืช หรือวัสดุก่อสร้างนั้น แต่ละอย่างมักจะมีน้ำหนักร้อยชั่งขึ้นไปทั้งสิ้น

ในยุคนั้นยังไม่มีเครื่องจักรทุ่นแรง ทุกอย่างต้องอาศัยแรงคนแบก แบกขึ้นไหล่ หรือเข็นรถเข็น โดยอาศัยความแข็งแกร่งของร่างกายคนงานโดยตรง ดังนั้นหากต้องการไปแบกของที่สถานีรถไฟ สิ่งแรกที่ต้องมีคือร่างกายที่แข็งแรง คนที่รูปร่างผอมแห้งไม่มีทางทำได้ และทางสถานีก็ไม่อนุญาตให้ทำเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ

แต่อย่าดูถูกงานที่ต้องขายแรงและหักโหมร่างกายแบบนี้ไป เพราะไม่ใช่ใครอยากทำก็ทำได้ หากพูดถึงแค่คนงานชั่วคราวแบบที่วันดีคืนดีก็อาจถูกเลิกจ้าง สภาพร่างกายที่ดีเป็นเงื่อนไขพื้นฐาน และยังต้องให้สิทธิ์แก่เยาวชนในเมืองที่ยังไม่มีงานทำก่อน คนที่ไม่มีทะเบียนบ้านในเมืองแทบหมดสิทธิ์ นอกจากนี้ยังต้องมีการรับรองจากสำนักงานเขต หรือถ้ามีคนรู้จักในระบบช่วยฝากเข้า เช่น มีหัวหน้าหน่วยงานขนส่งหรือคนงานเก่าที่เป็นพนักงานประจำช่วยดึงเข้าสู่วงการ

ตรอกฉวนป่านอยู่ติดกับสถานีรถไฟปักกิ่ง ในตรอกมีเยาวชนที่ยังไม่มีงานทำไปรับจ้างแบกของที่สถานีรถไฟอยู่ หลี่เสี่ยวเทาจึงคุ้นเคยกับงานประเภทนี้เป็นอย่างดี ตามที่เขาเข้าใจ หากทำงานเต็มวันจะมีรายได้อยู่ที่ประมาณ 1.2 ถึง 1.7 หยวน ซึ่งถือเป็นงานใช้แรงงานที่มีรายได้สูงในปัจจุบัน เงินที่ได้มานั้นเป็นเงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานอย่างแท้จริง และเป็นงานที่ไม่มั่นคงนัก

อย่างไรก็ตาม หลี่เสี่ยวเทาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น เขาเพียงแค่อยากใช้ชื่อเสียงของหลี่เซี่ยงตงพาตัวเองเข้าไปทำงาน แม้จะได้งานเล็กๆ น้อยๆ ได้เงินสักเหมาสองเหมาเขาก็พอใจแล้ว