บทที่ 1817 แบ่งเงินสามเจ็ด

ไม่ว่าจะเป็นใครในบรรดาลูกๆ ทั้งสองคนที่ชอบหาเรื่องสนุกพิเรนทร์กันเป็นประจำ หลี่เซี่ยงตงก็ยอมรับได้เสมอ บางครั้งเขาก็ยังร่วมเล่นสนุกไปด้วย โดยถือเสียว่าเป็นเกมกระชับความสัมพันธ์แบบหนึ่ง พร้อมกับสอนให้ลูกๆ รู้จักใช้ไหวพริบแก้ไขปัญหาในคราวเดียวกัน เพราะเขารู้ดีว่าค่านิยมในสังคมวันหน้าจะเปลี่ยนไป หากลูกมีนิสัยขี้อายหรือซื่อตรงจนเกินไป ย่อมเสียเปรียบและถูกหลอกได้ง่าย

หากคืนนี้หลี่เสี่ยวจู๋เลือกที่จะใช้วิธีพูดจาหวานหูหรือทำตัวน่ารักอ้อนวอนขอเงินลงขัน หลี่เซี่ยงตงอาจจะเป็นคนแรกที่ควักเงินให้ด้วยซ้ำ ความผิดของพวกเขาอยู่ที่การเลือกใช้วิธีรวมหัวกันแสดงละครเพื่อจะต้อนทุกคนให้จนมุม การจะใช้หัวคิดเพื่อผลประโยชน์หรือเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นทำได้ แต่ต้องไม่ใช่การมองว่าทุกคนรอบข้างเป็นคนโง่

โดยเฉพาะการเล่นบทละครแบบ “เงินของคนทั่วไปให้แบ่งส่วนสามเจ็ด ส่วนเงินของเศรษฐีต้องส่งคืนให้ครบ” แบบนี้นั้น จำเป็นต้องจัดการให้เด็ดขาดเพื่อขีดเส้นตายเอาไว้

หน้าประตูห้องโถงกลาง

หลี่เสี่ยวไห่ที่ถูกไม้ขนไก่ฟาดไปเมื่อครู่ยังคงยืนตัวลีบด้วยความกลัวว่าจะโดนเพิ่มเวลาทำโทษ ตอนนี้เขาทั้งเจ็บมือและเจ็บใจที่เงินสี่เหมาถูกโจวอวี้ฉินริบไป