บทที่ 1818 ฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหัน

หลี่เซี่ยงตงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด แต่เป็นเพราะตามสิ่งที่ลูกสาวพูดมาไม่ทัน ประโยคพวกนี้ดูเป็นชุดเป็นฉากจนเขาเองก็พูดไม่เป็น

“ในเมื่อรู้ว่าทำแบบนี้ไม่ดี แล้วทำไมยังทำอีก นี่ตั้งใจทำผิดทั้งที่รู้ใช่ไหม?”

หลี่เสี่ยวจู๋รีบแก้ตัวเพราะกลัวจะโดนลงโทษอีก “ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพราะหนูมีความคิดเห็นที่ผิดพลาดแบบขวาจัดเห็นแก่ตัว ความเข้าใจของหนูยังไม่ถึงขั้น ต่อไปหนูจะแก้ไขค่ะ”

หลี่เซี่ยงตงเกาหัว “คำพวกนี้ลูกไปเรียนมาจากไหน? โทรทัศน์หรือวิทยุ?”

“ไม่ใช่ค่ะ หนูเรียนปรัชญามาจากพี่โหย่วฝู เป็นหนังสือเรื่องลัทธิวัตถุนิยมวิพากษ์และลัทธิวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์ค่ะ”