บทที่ 1819 ฟ้าลั่น

สายฝนที่เป่ยต้ายเหอตกต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงบ่ายไปจนถึงช่วงครึ่งแรกของคืนจึงหยุดสนิท ลมทะเลในยามเช้ายังคงอบอวลไปด้วยไอเย็น อากาศชื้นแฉะแต่กลับรู้สึกปลอดโปร่ง ยามหายใจเข้าไปให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น

ทว่าที่ปักกิ่งกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ก้อนเมฆหนาทึบกดต่ำลงมาเหนือศีรษะ ไม่มีลมพัดผ่าน อากาศอบอ้าวเหมือนอยู่ในซึ้งนึ่งที่ไร้อากาศถ่ายเท ร่างกายเหนียวเหนอะหนะ เสื้อผ้าชื้นแฉะ เหงื่อที่อยู่ในร่างกายแทบไม่มีทางระบายออก ความรู้สึกนี้ช่างน่าอึดอัดเสียจริง ราวกับว่าฝนกำลังจะตกแต่กลับไม่ยอมตกลงมาเสียที

เมื่อเดินออกมาจากสถานีรถไฟปักกิ่ง โฮ่วซานเห็นว่าสภาพรอบด้านดูแห้งแล้งไปหมด เขาก็เข้าใจทันทีว่าฝนที่พยากรณ์ไว้ตั้งแต่เมื่อวานซืน สงสัยว่าจะไม่ได้ตกที่นี่และอัดอั้นมาจนถึงตอนนี้

“แปลกจริงแฮะ ที่เป่ยต้ายเหอตกหนักขนาดนั้น แต่ที่ปักกิ่งเรากลับไม่ตกเลยแม้แต่หยดเดียว”

“เขาว่ากันว่ายังไงนะ พยากรณ์อากาศน่ะเชื่อถือได้แค่พอสังเขป บอกว่าจะตกก็ไม่ตก บอกว่าจะแดดออกก็ไม่ออก” หลี่เซี่ยงตงกล่าวถึงคำกล่าวติดตลกที่ชาวบ้านมักใช้ประชดประชันการพยากรณ์อากาศในสมัยนั้น