บทที่ 1822 กลับบ้านไปทำงาน

ในบ้านไม่มีผัก พอฝนหยุดตกโจวอวี้ฉินจึงขี่จักรยานออกไปซื้อของ เธอถึงบ้านตอนหลังสิบเอ็ดโมงเล็กน้อย และเห็นเนื้อแกะชิ้นโตวางอยู่บนเขียงในครัว เธอวางตะกร้าผักลง แล้วเดินไปหาหลี่เซี่ยงตงที่กำลังนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก

“เนื้อแกะนี่คุณซื้อมาหรือ? ชิ้นนั้นกี่ชั่ง?”

หลี่เซี่ยงตงไม่กล้าลืมตา “สิบชั่ง มื้อเที่ยงจะกินเนื้อแกะจุ่มหม้อไฟ”

โจวอวี้ฉินใช้เท้าเตะขาอีกฝ่ายเบาๆ “นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว? ก่อนฉันออกไปเราตกลงกันไว้ว่าจะกินบะหมี่ นวดแป้งเตรียมไว้แล้วด้วย แถมยังซื้อซี่โครงมาอีก คุณก็ไม่พูดไม่จา ไม่บอกกล่าวกันสักคำ อยู่ๆ จะมากินหม้อไฟเสียอย่างนั้น? อีกอย่างคุณซื้อเนื้อแกะมาเยอะขนาดนี้จะกินกันหมดหรือ?”

“โธ่ อย่าพูดถึงเลยครับ ผมโดนลูกสาวคุณหลอกเข้าให้แล้ว”