บทที่ 1828 ขนกระต่าย

เมื่อโฮ่วซานได้ยินคำว่าขนกระต่าย เขาก็นิ่งอึ้งไปนานจนตั้งสติไม่ได้ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่ตัวเองต้องมาข้องเกี่ยวกับขนกระต่าย ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่อาเจ๋อยังงงเป็นไก่ตาแตก “ขนกระต่าย? คือขนของเจ้ากระต่ายที่เรากินกันเมื่อกี้หรือครับ?”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าสลับกับส่ายหัว “ที่เรากินกันนั่นคือกระต่ายขนสั้น ไม่ใช่ขนแบบนั้นครับ เป็นขนของกระต่ายขนยาวต่างหาก”

คุณอาซุนวางแก้วเหล้าลง “ของแบบนี้มันน่าสนใจตรงไหน?”

“น่าสนใจครับ รอก่อนนะ” หลี่เซี่ยงตงลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่เตรียมไว้ในกระเป๋า “พวกคุณลองอ่านเอกสารหมายเลขหนึ่งฉบับนี้ดูสิ”

คุณอาซุนรับหนังสือพิมพ์มาอ่านแล้วส่งต่อให้อาเจ๋อ จนกระทั่งโฮ่วซานอ่านจนจบ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “พวกเราอ่านกันหมดแล้ว ในใจนายคิดยังไง ลองอธิบายให้พวกเราฟังแบบละเอียดๆ ซิ”