บทที่ 1857 ฉันเป็นคนออกเงินเอง

โจวเซี่ยวหลี่มีลำดับอาวุโสในตระกูลสูง ปกติมักจะอาศัยความได้เปรียบนี้เดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในหมู่บ้านมาโดยตลอด เด็กๆ ในหมู่บ้านที่รุ่นราวคราวเดียวกันล้วนเคยโดนเขาใช้อาวุโสกดขี่มาหมด แม้แต่เด็กที่อายุมากกว่าจนไม่น่าจะเล่นด้วยกันได้แล้ว ก็ยังมีไม่น้อยที่เคยถูกเขาทำให้ขายหน้า

ทว่านั่นเป็นเรื่องของวันปกติ พอถึงช่วงเทศกาลตรุษจีน ตำแหน่งของทั้งสองฝ่ายจะกลับตาลปัตรกันทันที โจวเซี่ยวหลี่ที่เคยเดินลอยหน้าลอยตาเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ทุกครั้งที่เจอคน การไปไหว้สวัสดีปีใหม่ในวันแรกของปี คนอื่นต่างมีสีหน้าเบิกบานยิ้มแย้มแจ่มใส ถึงแม้เขาจะดีใจเหมือนกัน แต่ในใจกลับมีความกังวลซ่อนอยู่ตลอดเวลา

ในกระเป๋าของเขาไม่มีเงิน ซึ่งเด็กในหมู่บ้านทุกคนต่างรู้ดี แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความกระตือรือร้นของทุกคนที่อยากจะเข้าไปไหว้สวัสดีปีใหม่เขา โอกาสแก้แค้นที่นานๆ จะมีสักครั้งนั้นล้ำค่ามาก ต่อให้จะไม่ได้อั่งเปาก็ตาม ทุกคนก็ยังอยากจะหาเรื่องเขาให้ลำบากใจ อยากจะต้อนเขาให้จนมุมจนทำตัวไม่ถูก เรื่องเหล่านี้ โจวเซี่ยวหลี่ที่เคยโดนเล่นงานมาในปีก่อนๆ รู้ซึ้งแก่ใจดี

เมื่อวานตอนไปไหว้สวัสดีปีใหม่ในหมู่บ้าน เขาจงใจเลือกเส้นทางที่คนเดินน้อย หลังจากแวะบ้านผู้ใหญ่ที่จำเป็นต้องไปไม่กี่บ้านแล้ว เขาก็ไม่ยอมอยู่นอกบ้านแม้แต่วินาทีเดียว รีบกลับบ้านแล้วไม่ออกไปไหนอีกเลย วันนี้เป็นวันที่สองของปี เด็กๆ ในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างไปบ้านคุณตาคุณยายของตัวเอง โจวเซี่ยวหลี่ถึงได้กล้าออกมาสูดอากาศข้างนอก

ทว่ายังเล่นได้ไม่ทันไร เสียงของหลี่เสี่ยวจู๋ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาคิดจะหนีตามสัญชาตญาณ แต่พอได้ยินประโยคที่ว่า หนีพระหนีได้ แต่หนีวัดไม่ได้หรอก เขาก็ยอมจำนนและหยุดฝีเท้าลงทันที