บทที่ 1889 เป็ดปักกิ่ง

ร้านฉวนจววเต๋อเป็นร้านระดับพิเศษของรัฐบาล มีช่วงราคาตามประกาศของทางการ ปัจจุบันนโยบายอนุญาตให้ปรับราคาตามคุณภาพได้ โดยเป็ดปักกิ่งหนึ่งตัวมีราคาอยู่ที่ 8-10 หยวน ขึ้นอยู่กับคุณภาพ ส่วนราคาที่ร้านเปี้ยนอี้ฝางจะต่ำกว่าเล็กน้อย อยู่ที่ 7-9 หยวนต่อตัว ร้านตงไหลซุ่นมีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนอยู่ที่ประมาณ 2 หยวน ในขณะที่ร้านเข่าโร่วจี้อยู่ที่ 3-4 หยวน

หลี่เสี่ยวจู๋บอกว่าภาระหนี้สินที่เธอแบกไว้นั้นหนักอึ้งและไม่ได้กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย ต่อให้เธอจะไม่ทานเอง แต่แค่เลี้ยงพี่ชายพี่สาวทั้งหกคนไปตระเวนทานอาหารในร้านทั้งสี่แห่งนี้ อย่างไรเสียก็ต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่า 50 หยวน นี่ทำให้เธอถึงกับกลุ้มใจหนัก แค่เงินสำหรับเป็ดปักกิ่งตัวเดียวยังไม่มีปัญญาหามาได้เลย

หลี่เสี่ยวจู๋คว้าถั่วลิสงคั่วจากเตาถ่านมาหนึ่งกำมือนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก มือสองข้างขยี้เปลือกถั่วจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ เมล็ดถั่วที่แกะออกมาถูกโยนเข้าปากทีละเม็ด “เฮ้อ หอมจริงๆ แต่เดี๋ยวสิ น่ากลุ้มใจจริงๆ”

“ยังกินอยู่อีกหรือ? เลิกกินได้แล้ว” เสียงของหลี่เสี่ยวไห่ที่ดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะความกลุ้มใจของหลี่เสี่ยวจู๋ “กินถั่วแล้วมันทำไมล่ะ? บอกแล้วไงว่าถ้ามีเงินก็จะเลี้ยงเป็ดปักกิ่งพวกพี่”

“ต้องเก็บเงินก่อนไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่เก็บจะเอาเงินที่ไหน? รีบมาช่วยพวกเราทำโคมไฟเดี๋ยวนี้”