บทที่ 1891 ปัดฝุ่น

โจวอวี้ฉินยิ้ม เธอเดาออกทันทีว่าเมื่อครู่ต้องมีเรื่องอะไรที่เธอไม่รู้เกิดขึ้นแน่ๆ

เธออยากจะถามให้ละเอียด แต่หลี่เสี่ยวจู๋ผู้ซึ่งกำลัง “เคียดแค้นจนกัดฟันกรอด” ไม่เปิดโอกาสให้ เธออาศัยจังหวะที่แม่อีกฝ่ายเผลอ วิ่งแจ้นตรงดิ่งไปยังห้องโถงกลางทันที

เมื่อเข้าห้องไปเห็นว่าหลี่เซี่ยงตงยังหลับอยู่ โจวอวี้ฉินทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจ เธอค่อยๆ ปีนขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วหยิบผ้านวมมาห่มให้สามีที่กำลังนอนอยู่

“ตื่นแล้วหรือคะ? อย่าเพิ่งเล่น ปล่อยมือเถอะ”