บทที่ 1892 ความลึกลับ

“คุณปู่ทวด คุณย่าทวดคะ แม่หนูจะตีหนู!” หลี่เสี่ยวจู๋ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เสียงแหลมใสของเธอส่งไปถึงกลางลานบ้าน

หลี่เซี่ยงตงและเด็กๆ อีกสามคนซึ่งกำลังจูงจักรยานอยู่ใกล้ประตูชุ่ยฮัวหยุดฝีเท้าลงพร้อมกัน “อาสามครับ ข้างนอกมันหนาว ผมไม่ไปห้างสรรพสินค้าแล้ว”

“อากาศหนาวจริงๆ ด้วยครับอาสาม ผมก็ไม่อยากไปแล้วเหมือนกัน” หลี่เสี่ยวเทาและหลี่เสี่ยวปอรู้สึกว่าการเดินห้างสรรพสินค้าไม่สนุกเท่ากับการอยู่ดูน้องสาวโดนทำโทษที่บ้าน

หลี่เซี่ยงตงยังไม่ทันได้ตอบอะไร หลี่เสี่ยวเทาที่จูงจักรยานอยู่ก็รีบเอาไปจอด ส่วนหลี่เสี่ยวปอก็หัวเราะร่าแล้ววิ่งแจ้นกลับไปที่ห้องโถงกลาง “พ่อครับ พวกเราไปรอกันก่อนไหมครับ?”

“ถ้าชอบดูเรื่องสนุกกันนัก ก็อยู่ที่นี่ดูไปเถอะ พ่อจะไปคนเดียว” หลี่เซี่ยงตงจูงจักรยานเดินออกไปทันที หลี่เสี่ยวไห่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตาม “ผมไปครับ ผมจะตามไป”