บทที่ 1899 ทุกคนรังแกฉันใช่ไหม?

หลี่เสี่ยวจู๋ทานมื้อเช้าเสร็จก็นำน้ำแกงที่เหลือจากชามผักไปเทลงในชามอาหารสุนัขที่ลานบ้าน เธอระมัดระวังมากเพราะกลัวน้ำแกงจะกระเด็นใส่เสื้อผ้า แล้วถูกโจวอวี้ฉินเห็นจนโดนบ่นอีกชุดใหญ่

หลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังเตรียมตัวไปโรงเรียนเดินมาที่ลานบ้าน เห็นภาพนั้นเข้าพอดี ตอนแรกเขาทำท่าจะทักทายว่ากำลังจะไปเรียน แต่พอนึกขึ้นได้ก็กลืนคำพูดลงไปแล้วเปลี่ยนเป็นพูดอีกประโยคหนึ่ง “หยุดเดี๋ยวหนึ่ง พี่มีเรื่องจะบอก”

หลี่เสี่ยวจู๋ไม่หยุดมือและไม่ได้เงยหน้า “ที่บ้านเราฉันจนที่สุด ไม่มีเงินให้พี่หยืมหรอก” หลี่เสี่ยวไห่ฟังแล้วหลุดขำ “พี่มีเงิน ไม่ได้มาขอยืมเธอสักหน่อย”

“งั้นก็ดี” พอน้ำแกงเทลงชามสุนัขจนหมด หลี่เสี่ยวจู๋ก็ยืนตัวตรง “ตกลงกันก่อนนะ เรื่องใหญ่ไม่ต้องมาบอกฉัน ไปหาแม่โน่น”

“เรื่องเล็กน่ะ พ่อจะกลับมาถึงก่อนเที่ยงนี้ จำไว้ว่าให้ปากหนักเข้าไว้ อยากกินบัวลอยก็กินแค่ส่วนของตัวเองพอ”