บทที่ 1898 ล็อกทองคำ

“โอ้โห คนเยอะจังเลย!”

อาเจ๋อที่คราวที่แล้วนอนชดเชยเวลาพักอยู่ในห้องพักพนักงาน ไม่ได้ติดตามมาด้วย พอเห็นผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดในร้านเถาเถาจวี เขาก็เกิดอาการต่อต้านในใจขึ้นมาทันที

ไม่มีทางเลือก สภาพแวดล้อมที่ดูเหมือนตู้รถไฟตรงหน้า ในฐานะพนักงานรถไฟ เขาเบื่อมันเต็มทนแล้ว

อาเจ๋อเริ่มงานในปี 1979 จนถึงปัจจุบันก็เกือบจะครบห้าปีเต็มแล้ว ตอนแรกๆ ทุกครั้งที่หยุดงานอยู่บ้าน เขาจะรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่คนเดียว นานวันเข้าจึงไม่ยอมออกไปไหน

การอยู่บ้านดูแลลูกสาวเป็นเหตุผลหนึ่ง แต่สาเหตุอีกประการคือเขาอยากอยู่เงียบๆ