บทที่ 1897 บัวลอย

ขบวนรถไฟออกจากกรุงปักกิ่งตอนสิบโมงครึ่งของวันที่สิบสี่เดือนอ้าย และถึงสถานีกว่างโจวตอนหกโมงเช้าวันที่สิบหกเดือนอ้าย รวมระยะเวลาเดินทางทั้งสิ้นกว่าสามสิบชั่วโมง

ผู้โดยสารบนรถไฟมีจำนวนมหาศาล มากมายจนกระทั่งพนักงานประจำรถไฟต้องใช้เวลาถึงสิบกว่านาทีในการเดินจากต้นตู้ไปจนถึงปลายตู้เพื่อปฏิบัติหน้าที่และตรวจความเรียบร้อย มากมายจนทางเดินและรอยต่อระหว่างตู้ถูกจับจองจนเต็ม พื้นใต้ที่นั่งและชั้นวางกระเป๋าเดินทางกลายเป็นที่นอน แม้แต่ในห้องน้ำก็ยังเบียดเสียดกันได้ถึงหกเจ็ดคน มากมายจนกลิ่นเท้า กลิ่นเหงื่อ กลิ่นควันบุหรี่ และกลิ่นอาหารนานาชนิดในแต่ละตู้โดยสาร ผสมปนเปไปกับเสียงร้องไห้และความวุ่นวายดังระงมไม่ขาดสาย

การเดินทางไกลในยุคนี้เป็นเรื่องยากลำบากจริงๆ ถ้าไม่มีที่นั่ง การเดินทางหนึ่งเที่ยวอาจทำให้ร่างกายแทบพังได้ง่ายๆ ส่วนคนที่มีที่นั่งก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ เก้าอี้ที่แข็งกระด้างทำให้ปวดก้น สภาพแวดล้อมที่เบียดเสียดทำให้ยืดแข้งยืดขาไม่ได้ เดินทางจบหนึ่งเที่ยวกระดูกทั้งร่างแทบแหลกละเอียดด้วยความปวดเมื่อย

“ตื่นได้แล้ว! สถานีกว่างโจวจะถึงแล้ว! รถไฟกำลังจะเข้าเทียบชานชาลา! อย่าเพิ่งนอน! ดูแลสัมภาระของตัวเองให้ดี!”

อาเจ๋อร้องตะโกนสุดเสียง ผู้โดยสารที่กำลังสะลึมสะลือด้วยความเหนื่อยล้าจนไม่ได้ยินเสียงประกาศของรถไฟ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที! ทุกคนรีบขยี้ตาที่ยังง่วงงุน แล้วเก็บข้าวของสัมภาระอย่างลนลาน ในตู้โดยสารกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง โดยเฉพาะเสียงร้องไห้ของเด็กๆ ที่เหมือนจะปลุกให้ทั้งตู้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง