บทที่ 1903 ราชาผู้ยิ่งใหญ่

ที่บ้านมีปิ่นปักผมทองคำอยู่หนึ่งอัน ทุกครั้งที่หลี่เสี่ยวจู๋อยากจะอวดสวย เธอจะขอให้โจวอวี้ฉินช่วยพาไปหลบอยู่ในห้อง แล้วหยิบปิ่นปักผมมาเสียบบนเส้นผมหน้ากระจก นั่งชื่นชมความงามของตัวเองอย่างมีความสุขอยู่พักใหญ่ ทองและเงินเป็นโลหะมีค่าที่ราคาแพงมหาศาล เรื่องนี้เธอรู้ดีมานานแล้ว เหตุที่รู้ก็เพราะโจวอวี้ฉินเพื่อป้องกันไม่ให้เธอออกไปโอ้อวดมั่วซั่วจนคนอื่นรู้ว่าที่บ้านมีของมีค่าอะไรบ้าง เธอจึงเคยเตือนอย่างจริงจังเป็นพิเศษ

คำพูดของโจวอวี้ฉินในตอนนั้นตรงไปตรงมามาก เธอเตือนว่าปิ่นปักผมในบ้านมีมูลค่าถึงหนึ่งร้อยหยวน ถ้าพูดออกไปข้างนอกอาจจะโดนขโมยได้ พอหลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินว่าปิ่นปักผมชิ้นนี้สามารถแลกเป็นเนื้อหมูได้ตั้งร้อยชั่ง เธอจึงไม่เคยนำมันไปอวดใครที่ไหนเลยจริงๆ วันนี้พอได้เห็นล็อกเก็ตทองคำอีก ถึงแม้พ่อและแม่จะไม่ได้บอกว่าล็อกเก็ตนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ แต่เมื่อดูจากความโปร่งของตัวล็อกเก็ตแล้วเห็นว่าใช้เนื้อทองมากกว่าปิ่นปักผมหลายเท่า หลี่เสี่ยวจู๋จึงประเมินตัวเลขในใจคร่าวๆ อย่างน้อยต้องแลกหมูได้ตั้งหนึ่งตัว!

นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องยอมรับความผิดของตัวเองเพื่อให้ได้ล็อกเก็ตนี้มา ก็ทำอย่างไรได้ ในเมื่อแรงดึงดูดของหมูหนึ่งตัวนั้นมันช่างมหาศาลเหลือเกิน แย่งสมบัติกับพี่ชายหรือ? หลี่เสี่ยวจู๋ยังเด็กเกินไป ในหัวของเธอยังไม่มีแนวคิดเรื่องนี้ เธอเพียงแค่ต้องการครอบครองล็อกเก็ตทองคำที่สามารถแลกเป็นหมูได้หนึ่งตัวไว้ในกำมือของตัวเองอย่างมั่นคงเท่านั้น

“พ่อคะ รีบเอาล็อกเก็ตทองให้หนูเถอะค่ะ เมื่อกี้ดูไม่ชัด รอบนี้หนูจะตั้งใจดูให้ละเอียดเลยค่ะ”

“เอาไปสิ”