บทที่ 1908 จ่ายภาษี

“หอม! หอมจริงๆ!”

เมื่ออยู่บ้านตัวเอง เหลาเว่ยก็ไม่ต้องสนใจรักษาภาพพจน์อะไร หลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนเองก็เป็นคนกันเอง จึงไม่ต้องเกรงใจกันแต่อย่างใด เขาตักเนื้อเข้าปากคำใหญ่ จิบเหล้าขาวคำเล็กๆ เมื่อรสชาติบ้านเกิดที่โหยหามานานสัมผัสที่ปลายลิ้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเหลาเว่ยทานไปหลายคำจนเริ่มชะลอจังหวะลง โฮ่วซานก็ถือโอกาสเอ่ยขึ้น “อาเว่ยครับ คราวหน้าอยากกินอะไรสั่งมาได้เลย เดี๋ยวผมเอามาฝากอีก อากาศร้อนก็ไม่กลัวครับ บนรถไฟเขามีน้ำแข็ง”

เหลาเว่ยจิบเหล้าคำเล็กแล้วถามยิ้มๆ “ไม่ลำบากหรือ?” “ลำบากอะไรกันล่ะครับ? เป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น” โฮ่วซานตบหน้าอกตัวเองอย่างใจป้ำและรับปากอย่างมั่นเหมาะ