บทที่ 1915 หนี้สิน

ภายในห้องฝั่งตะวันออก

หลี่เซี่ยงตงนั่งอยู่ข้างโต๊ะแปดเซียน หลังจากอ่านเนื้อหาบนแผ่นกระดาษเรียบร้อย เขาก็ใช้นิ้วกดกระดาษแล้วเลื่อนไปทางขอบโต๊ะ “ตัวเลขผิด เขียนใหม่”

หลี่เสี่ยวจู๋ที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะไม่ได้หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา แต่กลับเดินเข้ามากอดขาของเขาพร้อมรอยยิ้มออดอ้อน “พ่อคะ ไม่เขียนใหม่ไม่ได้หรือคะ? ถือว่าลดเศษให้หนูหน่อยนะ”

“ลดให้สองเฟินฉันพอรับได้ แต่ออกมาตั้งหนึ่งเหมาสองเฟินมันเยอะเกินไป ไม่มีใครเขาลดกันแบบนี้หรอก อีกอย่างยังมีคูปองอาหารอีกสี่เหลียงที่ลูกยังไม่ได้เขียนลงไปด้วย”