บทที่ 1916 เกาอะไรนักหนา?

ผักที่สามารถปลูกได้ในเดือนมีนาคมที่ปักกิ่งมีไม่มากนัก ซึ่งรวมถึงต้นหอมและผักชีด้วย เมื่อลูกสาวอยากทาน โจวอวี้ฉินย่อมไม่หาเหตุผลมาปฏิเสธ “รู้แล้วจ้ะ ไม่ใช่ว่าลูกต้องไปคัดลายมือพู่กันจีนหรอกหรือ? ทำไมยังไม่ไปอีก?”

“ไม่รีบค่ะ ตอนเช้าเขียนไม่เสร็จ เดี๋ยวตอนบ่ายค่อยเขียนต่อก็ได้”

หลี่เสี่ยวจู๋ที่เพิ่งนึกแผนทำเงินออกทำตัวอืดอาดอยู่ที่หน้าประตูห้อง เธอยังคงยื่นหน้าออกมาข้างนอก จนกระทั่งโจวอวี้ฉินตากผ้าเสร็จและเดินเข้าครัวไปทำมื้อเที่ยง ส่วนหลี่เซี่ยงตงก็หิ้วกะละมังเปล่ามุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ

“พ่อคะ พ่อขา” เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวจู๋วิ่งรี่เข้ามาหาตัวเองด้วยรอยยิ้ม หลี่เซี่ยงตงก็หยุดฝีเท้า “เรียกพ่อมีอะไรหรือ?” หลี่เสี่ยวจู๋ยืนนิ่งแล้วถูมือไปมา “พ่อคะ เหนื่อยไหมคะ?”