บทที่ 1917 ลองตรึกตรองดูให้ดี

“ที่คันนี่คันที่ตัวหรือคันที่ใจกันแน่? ดูท่าลูกคงอยากไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำชิงหัวหยวนใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงไม่พูดอ้อมค้อม ชี้โพรงให้เห็นถึงความปรารถนาในใจของอีกฝ่ายทันที

หลี่เสี่ยวไห่ยอมรับโดยดี เขายิ้มกว้างแล้วพยักหน้า “ใช่ครับ!” หลี่เซี่ยงตงวางหนังสือพิมพ์บนโต๊ะแล้วถามต่อ “ยังอยากจะกินเกี๊ยวน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จสักชาม เพื่อให้ความรู้สึกโล่งคอแบบร้อนๆ ใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อเห็นว่าวันนี้พ่อของเขาช่างรู้ใจเป็นพิเศษ หลี่เสี่ยวไห่ก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าถี่ๆ “ใช่ครับ ใช่เลย!” เมื่อปูทางเสร็จ หลี่เซี่ยงตงก็ส่งหมัดน็อกปิดท้าย “ลูกมีเงินไหมล่ะ? ถ้ามีเงินและกล้าที่จะใช้ ก็อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้ตลอด หวังฟู่จิ่งก็ไม่ได้ไกลจากนี่เลย”

“เอ๊ะ?” หลี่เสี่ยวไห่ไม่คิดว่าจุดพลิกผันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไป