บทที่ 1920 เปลี่ยนสีหน้า (ชนต้นฉบับ)

บางเรื่องต่อให้เป็นความจริงที่ทุกคนต่างก็รู้ดี แต่ก็ไม่อาจพูดออกมาได้ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหน้าตาของผู้ใหญ่ หากถูกเด็กน้อยพูดแทงใจดำขึ้นมาจะยิ่งทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งกว่าเดิม

หลี่เซี่ยงตงที่ถูกลูกสาวล้อเลียนและถูกภรรยาหัวเราะเยาะใส่ ในตอนนี้รู้สึกประดักประเดิดอย่างที่สุด เขารู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง สายตาของเขาเริ่มกวาดมองไปทั่วห้อง หลี่เสี่ยวจู๋ที่สังเกตเห็นจุดนี้จึงถามขึ้น “พ่อคะ หาอะไรอยู่หรือคะ? บอกหนูมาซิ เดี๋ยวหนูกับแม่ช่วยหา”

“หึ ไม่ต้องหรอก ฉันเห็นแล้ว” หลี่เซี่ยงตงตรงดิ่งไปที่ไม้ขนไก่ทันที หลี่เสี่ยวจู๋รู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันควัน เธอจึงรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่ได้วิ่งหนีเข้าห้องชั้นใน และไม่ได้วิ่งออกไปที่ลานบ้าน แต่กลับวิ่งตรงไปหลังฉากกั้นห้องอย่างลนลาน รีบปูพู่กันจีนและเทหมึกใส่แท่นฝนหมึกอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลี่เสี่ยวจู๋นั่งตัวตรงหลังพิงโต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมาคัดลายมือ หลี่เซี่ยงตงถือไม้ขนไก่เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อนและยืนนิ่งอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ หลี่เสี่ยวจู๋ที่แสร้งทำเป็นคัดลายมือแอบเหลือบมองสีหน้าของอีกฝ่ายด้วยความประหม่า ในใจเต้นรัว แต่ปากก็รีบเอ่ยแก้ตัวเสียงเบา