บทที่ 1921 อันดับหนึ่งและอันดับสอง

หลี่เซี่ยงตงคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่า หากเขาพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป ปฏิกิริยาของหลี่เสี่ยวจู๋คงไม่ธรรมดาแน่ ในความคิดของเขา หลี่เสี่ยวจู๋อาจจะตกใจ อาจจะกัดฟันปฏิเสธ หรืออาจจะโกรธจนอับอายขายหน้า

แน่นอนว่าอาจจะมีอีกความเป็นไปได้หนึ่งคือความประหลาดใจ เพราะหลี่เสี่ยวจู๋อาจจะคิดไม่ถึงเรื่องนี้ กลายเป็นว่าเขาเป็นคนส่งลูกฟุตบอลให้ลูกสาวทำประตูเองเสียอย่างนั้น ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับผิดไปจากที่คาดไว้ ปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่แท้จริงของหลี่เสี่ยวจู๋ไม่ได้อยู่ในสมมติฐานของเขาเลยสักนิด

หลี่เซี่ยงตงผู้คาดไม่ถึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาจึงลองหยั่งเชิงถามว่า “ลูกคิดอะไรอยู่หรือ? หรือว่าพ่อพูดตรงไหนผิดไป?”

ในเวลานี้ หลี่เสี่ยวจู๋ไม่มีอารมณ์จะตอบอะไรทั้งนั้น ในหัวของเธอมีแต่คำว่า “ขาดทุน” ขาดทุนยับเยินอีกแล้ว!

“หนึ่งเหมาของฉันนั่นน่ะ มันคือเงินที่ฉันต้องล้างจานถึงห้าสิบครั้งถึงจะได้มาเลยนะ เป็นเงินที่ฉันต้องกวาดบ้านห้าสิบครั้งและเช็ดโต๊ะอีกห้าสิบครั้งถึงจะหามาได้ มันคือค่าขนมตั้งสองเดือนของฉันเลยนะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกกันนะ? หรือว่าฉันยังฉลาดไม่พอ? จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?”