บทที่ 1923 ย่อยง่าย

หลี่เสี่ยวจู๋ประจบประแจงให้แม่ใจอ่อนจนยอมลดระยะเวลาลง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องโถงกลางด้วยท่าทางเหมือนแม่ทัพผู้ชนะศึก มือไพล่หลัง ก้าวย่างอย่างมั่นใจและเต็มไปด้วยความฮึกเหิม

เธอเหลือบมองไปที่ห้องฝั่งตะวันตก ก็นึกถึงแปลงผักสี่แปลงที่บ้านที่ต้องขุดดิน จึงเดินตรงเข้าไปเคาะประตูห้อง “เข้ามา” เสียงเฉื่อยชาของหลี่เสี่ยวเทาดังออกมา แอด... ประตูห้องถูกผลักเปิดออก เมื่อหลี่เสี่ยวจู๋เดินเข้าห้องไป กวาดสายตามองรอบหนึ่ง “อยู่กันครบเลยเหรอ?”

หลี่เสี่ยวไห่เห็นท่าทางกระดี๊กระด้าของน้องสาวแล้วรู้สึกพูดไม่ออก “ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือไง? ถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง” หลี่เสี่ยวจู๋ปรายตามอง “ตอนอยู่ที่บ้านบอกพี่ไปว่ายังไง? ทำไมถึงจำไม่ได้ล่ะ? นี่ฉันกำลังทักทายพวกพี่อยู่นะ ถ้าไม่พูดประโยคนี้จะให้พูดอะไร? พูดเรื่องสภาพอากาศวันนี้ดีเหรอ หรือจะถามว่ากินข้าวหรือยัง?”

ตอกกลับพี่ชายไปหนึ่งชุด หลี่เสี่ยวจู๋ก็หันไปมองลูกพี่ลูกน้องอีกสองคนที่กำลังรอดูเรื่องสนุก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นโหมดอารมณ์ดีทันที “พูดถึงของกิน เมื่อเช้านี้ฉันได้กินเกี๊ยวน้ำที่อร่อยมากมาล่ะ รู้ไหมว่าฉันไปกินที่ไหนมา?” หลี่เสี่ยวปอพยักหน้า “รู้” หลี่เสี่ยวเทาที่นอนอยู่บนเตียงเอนหลังลง “เลิกอวดได้แล้ว พวกเราฟังเสี่ยวไห่เล่าไปรอบหนึ่งแล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ? งั้นฉันก็ไม่พูดแล้ว”