บทที่ 1924 การแบ่งงาน

ยาหยาที่อยากหัวเราะแทบขาดใจต้องกลั้นเอาไว้สุดชีวิต จนใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง หลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังเคี้ยวอาหารคำโตหยุดยัดอาหารเข้าปาก สิ่งที่เข้าปากไปแล้วก็เคี้ยวกลืนลงไป พลางกะพริบตาปริบๆ “พี่คะ พี่อยากหัวเราะหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ใช่เรื่องตลกของเธอหรอก พี่แค่นึกถึงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เลยอยากหัวเราะแต่ไม่กล้า กลัวเธอจะเข้าใจผิดน่ะ” ตอนที่ยาหยาตอบกลับมา มุมปากของเธอก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลี่เสี่ยวจู๋เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังไว้หน้าเธอ จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วกินขนมเปี๊ยะเนื้อต่อไป ขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนั้นไม่ได้มากมายอะไร ในไม่ช้าเธอก็จัดการจนหมดเกลี้ยง แม้แต่เศษเนื้อที่ร่วงลงไปในชามเธอก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่า

“พี่คะ พี่ดูคราบน้ำมันในชามสิ พี่ไปเอาหมั่นโถวที่ห้องครัวมาเช็ดชามสักหน่อยเถอะ หมั่นโถวที่เปื้อนน้ำมันหมูนี่แหละอร่อย เอาไปให้เจ้าเหมยฉิวกับเจ้าเหมยปิ่งกินกัน”

“ได้” พยักหน้า ยาหยาแล้วถือชามเดินออกไปนอกห้อง