บทที่ 1925 ปลาควันไฟ

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมงกว่า เสียงร้องขายของที่เนิบช้าและแฝงไปด้วยน้ำเสียงเฉพาะตัวดังขึ้นในซอยฉวนป่าน

“ปลาควันไฟ~ จ้า!” ระดับเสียงในการร้องไม่ได้สูงนัก แต่กลับมีพลังทะลุทะลวงจนดังลอดเข้าไปในหูของหลี่เสี่ยวจู๋ที่อยู่ในบ้าน

เธอวิ่งเข้าห้องโถงกลาง “แม่คะ คุณปู่ต่งที่ขายปลาควันไฟมาแล้วค่ะ รีบให้เงินหนูเร็ว!”

“ขยันจริงนะ” โจวอวี้ฉินล้วงเงินหนึ่งเหมาออกมา

หลี่เสี่ยวจู๋รับเงินมาแล้วยังยืนยิ้มอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน “ขอเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้หรือคะ?” โจวอวี้ฉินรู้สึกพูดไม่ออก “เที่ยงก็เพิ่งกินสุกี้เนื้อแกะไป นี่ยังจะโหยหาสมองหมูอยู่อีกหรือ?” เมื่อได้ยินน้ำเสียงของแม่ หลี่เสี่ยวจู๋ก็เบะปากอย่างไม่เต็มใจ “หนูก็เพิ่งถูกตีมานะ”