บทที่ 1926 ยังมีเงินเหลือไหม?

ในขณะที่เคี้ยวตับหมูไปจิบเหล้าไป คุณปู่หลี่ก็เริ่มชวนคุณปู่ต่งคุยเล่น “ชีวิตของตาส่งนี่โชคดีจริงๆ นะ เกษียณแล้วทุกวันนี้วันๆ ได้แต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เล่นหมากรุกอยู่ที่บ้าน”

คุณปู่ต่งที่พูดถึง “ตาส่ง” คืออดีตพ่อค้าที่เคยสะพายตู้สีขาวเดินขายเนื้อหัวแกะ เพราะของกินที่ขายในตู้สีขาวและตู้สีแดงนั้นแตกต่างกัน ทั้งสองอาชีพจึงมักจะจับคู่ไปออกแผงด้วยกันเสมอ เพื่อที่จะได้ช่วยดึงดูดลูกค้า

คุณปู่ต่งและตาส่งเป็นคู่หูกันมานานตั้งแต่ปีมะโว้ ก่อนสถาปนาประเทศก็มาออกแผงขายของอยู่แถวซอยฉวนป่านด้วยกัน ช่วงเวลาการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ ทั้งสองคนถูกรัฐบาลรวบเข้าเป็นส่วนหนึ่งของระบบ โดยตาส่งถูกแบ่งไปอยู่หน่วยงานของรัฐ ส่วนคุณปู่ต่งถูกแบ่งไปอยู่หน่วยงานของกลุ่มสหกรณ์ นั่นคือเหตุผลที่คุณปู่ต่งพูดว่าเพื่อนของเขาโชคดีกว่า เพราะเมื่อเทียบหน่วยงานของกลุ่มสหกรณ์กับหน่วยงานรัฐแล้ว สวัสดิการ เงินเดือน และเงินบำนาญนั้นต่างกันลิบลับ

คุณปู่หลี่ปลอบใจ “ใครเกิดมาก็มีชะตาของตัวเอง ชีวิตเขาก็ดี ส่วนของเธอเองก็ไม่เลวร้ายหรอก ยังดีกว่าพวกที่ถูกให้ออกจากงานช่วงก่อนการปฏิวัติใหญ่เสียอีก ตอนนี้ในเมื่อร่างกายยังแข็งแรงอยู่ ก็ขยันหาเงินเก็บไว้ให้ลูกให้หลานเถอะ”

“ครับ คุณหลี่พูดถูก ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายตัวดีสองคนที่บ้าน ผมเองก็คงไม่ต้องเกษียณแล้วยังต้องออกมาตั้งแผงแบบนี้ แต่พอถึงอายุขนาดนี้แล้ว ก็คงทำได้อีกไม่กี่ปีหรอกครับ”