บทที่ 1960 อย่าหลบ

วงเหล้าเลิกรา ผู้คนแยกย้าย

หลี่เซี่ยงตงเดินไปส่งแขกจนถึงหน้าประตูใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในลานบ้าน แล้วก็เห็นลูกสาวยืนท้าวสะเอวทำหน้ามุ่ยอยู่กลางลาน

"ทำอะไรของลูกเนี่ย?"

"ทำไมถึงไม่ให้หนูขึ้นโต๊ะกินข้าวด้วยล่ะคะ? มีเจ้าหน้าที่หมู่บ้านตั้งหลายคนมากินข้าวที่บ้านเรา โอกาสดีๆ แบบนี้หายากจะตายไป หนูอยากจะเรียนรู้อะไรจากพวกเขาให้เต็มที่เสียหน่อย พ่อไม่เปิดโอกาสให้เลย แถมยังให้หนูไปนั่งเก้าอี้ซักผ้าตัวเล็กๆ กินข้าวในครัวอีก!"

เหตุผลที่หลี่เสี่ยวจู๋โกรธนั้นช่างมีความเป็นผู้ใหญ่และบ้าอำนาจเสียจริง