บทที่ 1961 ปวดใจเสียดายเงิน

กว่างโจวที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงยังคงร้อนชื้นและอบอ้าว แตกต่างจากความแห้งสบายของเมืองหลวงและมณฑลซานตงอย่างสิ้นเชิง

บนลานกว้างหน้าสถานีรถไฟกว่างโจว พ่อหลี่หิ้วกระเป๋ายืนรออยู่กับที่เพื่อให้ลูกชายคนเล็กเดินมาหา

ทว่ายืนอยู่ได้ไม่ถึงสามนาที คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าที่พูดภาษาจีนกลางสำเนียงกวางตุ้งหรือสำเนียงแต้จิ๋วก็พากันเข้ามารุมล้อมชวนคุย

มีพวกลูกหาบถือป้ายกระดาษใบเล็กคอยเรียกลูกค้าให้โรงแรม พอเดินเข้ามาก็ดึงแขน "พักโรงแรมไหมลุง สะอาด ราคาถูก มีน้ำอุ่น อยู่ใกล้สถานีรถไฟ ไปดูห้องก่อนได้ ไม่พอใจไม่ต้องจ่ายเงิน"

มีพวกขับรถเถื่อนเดินเข้ามาถามเสียงเบา "เหมารถไหม ซื้อนาฬิกาดิจิทัล กางเกงยีนส์ แล้วก็วิทยุเทป ไปรับของที่หลิวฮวากับถนนเกาตี้ได้ราคาถูกนะ ถูกกว่าร้านของรัฐครึ่งหนึ่งเลย ให้พาไปดูไหม ออกรถได้เลย เร็วกว่ารถของรัฐอีก"