บทที่ 1962 ลุงขอถามอะไรหน่อย

"มีน่ะมันมีแน่ แต่แค่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนแค่นั้นเอง"

ทุกครั้งที่ตามขบวนรถไฟมาถึงกว่างโจว หลี่เซี่ยงตงกับโฮ่วซานมักจะหาของกินง่ายๆ แถวๆ นั้นเพื่อรีบเติมกระเพาะให้เต็ม เนื่องจากต้องรีบไปจัดการเรื่องค้าขายขนกระต่ายต่อให้เสร็จโดยเร็ว

อีกอย่าง พวกเขาไม่ได้ค้างคืนที่กว่างโจว ช่วงบ่ายก็ต้องตามขบวนรถไฟกลับเมืองหลวงแล้ว เลยไม่มีกะจิตกะใจและไม่มีเวลาไปตามหาร้านอาหารรสชาติแบบทางเหนือหรอก

"พ่ออย่ามัวแต่เสียดายเงินเลย ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอกนะว่าพ่อจะต้องอยู่กว่างโจวอีกกี่วัน แต่ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว พ่อก็ควรจะลองชิมอาหารพื้นเมืองของที่นี่ให้เต็มที่ อย่างน้อยพอกลับไปเมืองหลวง ตอนคุยเรื่องกว่างโจวกับคุณปู่คุณย่าที่บ้าน พ่อก็จะได้มีเรื่องให้คุยเยอะๆ ไงล่ะ?"

เมื่อเห็นพ่อตัวเองพยักหน้า หลี่เซี่ยงตงก็คิดว่าตัวเองพูดโน้มน้าวอีกฝ่ายสำเร็จแล้ว จึงยุติการสาธยายยาวยืด