บทที่ 1978 ยาก

เช้ามืด

รถไฟขบวนธรรมดาค่อยๆ ลดความเร็วลง และในที่สุดก็แล่นเข้าสู่สถานีฉางชุนแล้วจอดสนิท

ซุนจิ้งหรีดที่ถูกปลุกให้ตื่นก่อนเวลาห้านาที นั่งหาวหวอดอยู่บนเตียง รอหลี่เซี่ยงตงกับโฮ่วซานช่วยกันดึงลังไม้ทั้งหมดที่อยู่ใต้เตียงออกมา

ทั้งสามคนหาบไม้คานลงจากรถ เดินตากลมหนาว ตลอดทางไม่มีใครพูดคุยกัน ไม่มีใครหันมองซ้ายมองขวา พยายามหลบเลี่ยงสายตาผู้คนสัญจรไปมาให้มากที่สุด

เมื่ออยู่ต่างถิ่น ความปลอดภัยต้องมาก่อนเสมอ