บทที่ 2001 วอลนัท

คำว่า "วอลนัทสำหรับเล่น" กว่าจะเป็นที่รู้จักและเรียกขานกันอย่างแพร่หลาย ก็ต้องรอจนถึงช่วงปลายยุคเก้าศูนย์ หรือตอนต้นศตวรรษที่ตลาดของเก่าเริ่มมีการปั่นราคากันนู่นเลย

ส่วนในปัจจุบัน คำที่นิยมใช้เรียกกันมากที่สุดคือ "วอลนัทหมุนมือ" ชาวบ้านทั่วไปมักเรียกติดปากว่า วอลนัทคลึงเล่น วอลนัทภูเขา หรือวอลนัทสำหรับเล่น ส่วนพวกนักเล่นรุ่นเก๋าจะเรียกของพวกนี้ว่า "ของเล่น"

เป็นเพราะเมื่อหลายปีก่อน การเล่นวอลนัทถูกจัดให้เป็นหนึ่งใน 'สี่เก่า' หรือของเก่าล้าหลัง ต่อให้มาถึงตอนนี้ที่ปฏิรูปและเปิดประเทศมาได้หลายปีแล้ว แต่ในตลาดก็ยังไม่มีพ่อค้าขายวอลนัทที่เป็นล่ำเป็นสันให้เห็น ตามแผงลอยแบกะดินก็แทบจะไม่มีวอลนัทวางขาย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง 'การสุ่มเปิดวอลนัทเปลือกเขียว' เลย ต่อให้ในตลาดจะมีวอลนัทปรากฏให้เห็นบ้าง โดยพื้นฐานแล้วก็มักจะเป็นของเก่า ส่วนแหล่งสินค้าวอลนัทป่าของใหม่นั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

โฮ่วซานก็ถือว่าเป็นคนที่เคยเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้มาอย่างโชกโชน สาเหตุที่เขาไม่รู้ว่ามีวอลนัทขายที่ไหน ก็เป็นเพราะเหตุผลนี้นี่แหละ