บทที่ 2017 คือคนไหน?

ซือมั่นกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้ส่งเสียงอะไร หลี่เสี่ยวจู๋ยิ้มแล้วลงมือสอนอีกฝ่ายถึงวิธีคลึงวอลนัทเล่น

"พี่สาว หนูทำไม่เป็นค่ะ" มือของซือมั่นเล็ก ผลของการกำวอลนัทสองลูกไว้ในมือก็คือหมุนไม่ไป หรือไม่ก็หมุนได้สองทีวอลนัทก็ร่วงลงพื้น

หลี่เสี่ยวจู๋ก้มลงเก็บวอลนัทที่ตกบนพื้น "ค่อยๆ เรียนไปไม่ต้องรีบ แต่ว่าน้องต้องหัดให้เป็นรู้ไหม? กลับบ้านไปก็บอกให้พ่อของน้องซื้อวอลนัทมาเยอะๆ ว่างๆ ก็คลึงเล่นอยู่ที่บ้าน พอพวกเราอายุแปดสิบกว่าจะได้มานั่งเล่นไพ่ใบไม้ด้วยกันได้"

"แปดสิบกว่าเลยเหรอคะ?"

"ใช่สิ ที่เพิ่งบอกไปไงว่าวอลนัทไม่ห่างมือ อายุยืนยาวถึงแปดสิบเก้า ลืมแล้วเหรอ?"