บทที่ 207 ผลัดกันแกง

หลังจากโจวอวี้ฉินโดนหลี่เซี่ยงตงขยำหน้าอก เธอก็ไม่ยอมคุยกับสามีเลยจนกระทั่งครอบครัวทั้งสี่กินมื้อเช้าเสร็จ หลี่เซี่ยงตงต้องไปช่วยงานที่บ้านเซี่ยงหลิน เขาจึงค้นถุงมือผ้าออกมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดที่เก่าและขาดที่สุด หลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังเล่นกับน้องสาวบนเตียงเตาถามขึ้น “พ่อจะไปไหนครับ? ไปขึ้นรถไฟเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงเดินมาลูบหัวลูกๆ ทั้งสอง อธิบายอย่างใจเย็น “พ่อไม่ได้ไปทำงานลูก เมื่อคืนฝนตกหนัก บ้านลุงเซี่ยงพังลงมา พ่อต้องไปช่วยงานบ้านลุงเซี่ยง” หลี่เสี่ยวจู้ส่ายหัวเอาแก้มถูไฝฝ่ามือพ่อ ยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข แต่หลี่เสี่ยวไห่กลับงอแงอยากไปด้วย “พ่อ พาผมไปด้วยนะ ผมอยากไปเที่ยวกับพ่อ”

หลี่เซี่ยงตงปฏิเสธทันที “ไปไม่ได้หรอกลูก ที่นั่นอันตราย เดี๋ยวลูกไปเดินชนอะไรเข้าจะเจ็บตัว อีกอย่างถ้าแม่ยุ่ง พ่อต้องพึ่งลูกที่เป็นพี่ชายช่วยดูแลน้องนะ” พอได้ยินว่าต้องรับหน้าที่พี่ชายดูแลน้อง หลี่เสี่ยวไห่ก็พยักหน้ารับคำยิ้มๆ “ครับพ่อ งั้นผมไม่ไปแล้ว ผมจะช่วยแม่ดูน้องอยู่ที่บ้าน” “เด็กดี เด็กเชื่อฟังต้องมีรางวัล เดี๋ยวหิวเมื่อไหร่ให้แม่เอาขนมอร่อยๆ ให้กินนะ” ลูกชายเชื่อฟังและรู้ความขนาดนี้ หลี่เซี่ยงตงย่อมต้องให้รางวัล บ้านเขาตอนนี้ขนมไม่ขาด ในลิ้นชักมีทั้งบิสกิตและลูกอมเพียบ แต่ปกติโจวอวี้ฉินจะเข้มงวด ไม่ค่อยให้หลี่เสี่ยวไห่กินเยอะ

“พ่อวางใจได้เลย ผมจะกินคนเดียว น้องยังเล็ก ผมไม่แอบให้น้องกินหรอก” “โอ้โห ยิ่งโตยิ่งรู้ความนะเรา” หลี่เซี่ยงตงชมเปาะ หลี่เสี่ยวไห่ยิ้มแก้มแทบปริด้วยความภูมิใจ “ทำงานระวังตัวด้วยนะ” สุดท้ายโจวอวี้ฉินก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กำชับสามีทิ้งท้าย หลี่เซี่ยงตงขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ “หายโกรธแล้วเหรอ? ผมไม่ได้ออกแรงเยอะสักหน่อย ยังเจ็บอยู่ไหม? วันนี้อาบน้ำให้ตัวหอมๆ นะ เดี๋ยวคืนนี้กลับมาผมจะนวดให้อีก” พูดจบเขาก็รีบหายวับไปจากห้อง ทิ้งให้โจวอวี้ฉินมองค้อนด้วยความอายระคนโกรธ

แม่หลี่เห็นลูกชายคนเล็กเดินออกมาก็ทัก “เจ้าสาม” หลี่เซี่ยงตงเห็นแม่แต่งตัวเหมือนเขาเปี๊ยบ คือใส่ชุดที่เก่าที่สุดในตู้ “แม่ครับ เพิงกันแผ่นดินไหวของเจ้าหลินเล็กนิดเดียว ไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร แม่ไปก็คงไม่มีอะไรให้ทำหรอกครับ” “เอ็งกับเจ้าหลินสนิทกันขนาดนั้น บ้านเขาเกิดเรื่อง เราก็ต้องไปดูดำดูดีหน่อย อย่างน้อยก็บ้านพังเชียวนะ เดี๋ยวแม่ไปนั่งคุยเป็นเพื่อนแม่เจ้าหลิน ช่วยเก็บอิฐช่วยทำกับข้าวอะไรก็ว่าไป” แม่หลี่อธิบาย แล้วพูดต่อ “ตงจื่อ ที่เรือนคนรับใช้มีเกรียงอยู่เล่มหนึ่ง เอ็งไปหยิบมาสิ เดี๋ยวต้องได้ใช้แน่” หลี่เซี่ยงตงวิ่งไปหยิบเกรียงรูปร่างคล้ายมีดปาดผักมาจากเรือนคนรับใช้ แล้วเดินไปบ้านเซี่ยงหลินพร้อมแม่

พอออกมาจากบ้าน หลี่เซี่ยงตงก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าแม่ไปช่วยงานบ้านเซี่ยงหลิน แล้วมื้อเที่ยงของพ่อ ปู่ และย่า จะทำยังไง “แม่ครับ แล้วข้าวเที่ยงของปู่ย่ากับพ่อ แม่ฝากพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองไว้แล้วเหรอครับ?” แม่หลี่ตอบ “ไม่ต้องห่วง ตอนกินมื้อเช้าแม่สั่งความไว้แล้ว” “เฮ้อ ตอนผมไม่อยู่ก็รบกวนแม่ช่วยเมียผมทำกับข้าวเลี้ยงหลานมาตลอด พอแยกบ้านกินกันแล้ว แม่ยังหาเวลาว่างไม่ได้เลย” แม่หลี่ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้นก็ยิ้ม “ตอนเอ็งอยู่บ้านนอก แม่ก็ช่วยทำกับข้าวเลี้ยงหลานให้บ้านเจ้าใหญ่กับเจ้ารองมาตลอดเหมือนกัน ตอนนี้แม่ยังมีแรง ก็ต้องรีบชดเชยให้เอ็งบ้าง เดี๋ยวเอ็งจะน้อยใจหาว่าแม่ลำเอียง” หลี่เซี่ยงตงโบกมือ “ไม่หรอกครับแม่” “เจ้าสาม ตอนเอ็งออกไปทำงานไม่ต้องห่วงทางบ้าน แม่ทำไม่ไหวก็ยังมีพี่สะใภ้เอ็งช่วย แต่ก่อนรวมกันอยู่เป็นโขลง แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว เอ็งช่วยข้า ข้าช่วยเอ็ง น้ำใจไมตรีมันถึงจะสลักลึกในใจ”