บทที่ 206 ขอแค่ปากแข็งไว้ก่อน

แม่หลี่ก้าวเข้าไปสองก้าว ขอบตารื้นแดง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ “เจ้าหลินเอ้ย พ่อหรือว่าแม่เอ็งที่จากไป? สองสามวันก่อนป้ายังคิดอยู่เลยว่าไม่ได้แวะไปเยี่ยมบ้านเอ็งนานแล้ว กะว่าจะหาเวลาว่างๆ ไปนั่งคุยกับพ่อแม่เอ็งสักหน่อย คนเรานี่นะบทจะไปก็ไป เฮ้อ~” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของแม่หลี่ดังสะท้อนไปทั่วลานบ้านตระกูลหลี่ หลี่เซี่ยงตงที่กำลังก้มตัวประคองเซี่ยงหลินถึงกับชะงัก เซี่ยงหลินที่ถูกหลี่เซี่ยงตงดึงให้ลุกขึ้น ขายังไม่ทันยืดตรงดี ก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน! แม่หลี่เห็นทั้งสองคนยืนนิ่งอึ้ง ก็ยื่นมือไปช่วยพยุงเซี่ยงหลิน “ป้ารู้เรื่องแล้ว รีบไปแจ้งข่าวบ้านอื่นเถอะ” พูดจบแกยังยกมือปาดน้ำตาป้อยๆ

เซี่ยงหลินเหมือนหนูโดนเหยียบหาง ขาที่งออยู่ดีดผึงยืนตรงแด่วทันที! เขารีบละล่ำละลักอธิบายด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ไม่ใช่ครับป้าหลี่! พ่อแม่ผมยังสบายดีครับ ผมไม่ได้มาแจ้งข่าวงานศพ!” แม่หลี่ได้ยินดังนั้นก็อ้าปากค้างด้วยความเก้อเขิน ก่อนจะตบไหล่เซี่ยงหลินดังเพียะ แล้วดุกลบเกลื่อนด้วยความอับอาย “แล้วเอ็งจะมาเล่นใหญ่แต่เช้าตรู่หาพระแสงอะไร!?”

เซี่ยงหลินมองแม่หลี่ตรงหน้า แล้วกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นปู่หลี่ ย่าหลี่ และพ่อหลี่ที่ยืนอยู่หน้าเรือนหลัก รวมถึงพี่ใหญ่ พี่รอง และภรรยาของทั้งคู่ที่ยืนอยู่หน้าเรือนปีกตะวันออก ขอบตาเขาเริ่มแดงรื้น น้ำตาคลอเบ้า อธิบายเสียงเครือ “ครอบครัวผมห้าคนพอกลับเข้าเมืองก็อาศัยอยู่ในเพิงกันแผ่นดินไหวของที่บ้าน เมื่อวานฝนตกหนักทั้งคืน บ้านเพิ่งถล่มลงมาเมื่อตอนตีสามตีสี่นี่เองครับ” แม่หลี่ได้ยินดังนั้นก็เอามือทาบอก รีบถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง “แล้วเมียกับลูกเอ็งเป็นอะไรไหม?”

“ปลอดภัยครับ ปลอดภัยดี ทุกคนสบายดีครับ” เซี่ยงหลินปลอบแม่หลี่ที่กำลังร้อนใจ แล้วเล่าต่อ “ก็เพราะเมื่อคืนตงจื่อฝ่าฝนไปที่บ้านผม เขาเจอว่าเพิงที่ผมอยู่มันมีปัญหา เลยบังคับให้พวกผมย้ายออกมา”

“โชคดีที่ตงจื่อไปเตือน ไม่งั้นป่านนี้พวกผมทั้งครอบครัวคงโดนฝังอยู่ใต้ซากบ้านไปแล้ว ผมเลยรู้สึกตื้นตันใจมาก บุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้คนจนๆ อย่างผมคงไม่มีปัญญาตอบแทน เลยคิดว่าอย่างน้อยกราบขอบคุณตงจื่อสักครั้งก็ยังดี”