บทที่ 205 ขอกราบสักทีเถอะ

คำพูดของหลี่เซี่ยงตงทั้งตรงไปตรงมาและแข็งกร้าว! แม้เซี่ยงหลินจะรู้สึกว่าเพื่อนรักคนนี้ทำตัวประหลาดชอบกลในคืนนี้ แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยมาทำลายมิตรภาพที่มีต่อกัน เขาเชื่อฟังคำแนะนำ พาเมียและลูกชายทั้งสามที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว อาศัยร่มกระดาษน้ำมันของหลี่เซี่ยงตง เดินไปเคาะประตูห้องพ่อกับแม่ เพิงกันแผ่นดินไหวที่ครอบครัวเซี่ยงหลินห้าชีวิตอาศัยอยู่ ตั้งอยู่หน้าเรือนปีกตะวันออกในลานกลางของบ้านพักรวม เรือนปีกตะวันออกก็เป็นบ้านของตระกูลเซี่ยง ปัจจุบันถูกกั้นเป็นสามห้อง ห้องทางทิศเหนือเป็นที่อยู่ของพ่อแม่และน้องสาวของเซี่ยงหลิน ห้องตรงกลางเป็นห้องนั่งเล่นเล็กๆ สำหรับกินข้าวรวมกัน ส่วนห้องทางทิศใต้เป็นที่อยู่ของครอบครัวพี่ชายคนโต

หลี่เซี่ยงตงมองเซี่ยงหลินที่เดินกลับมาคนเดียว “ส่งเด็กๆ ไปห้องพ่อแม่นายเรียบร้อยแล้ว?” เซี่ยงหลินพยักหน้า “อื้ม” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “เรียบร้อยก็ดี ในห้องซ่อนเงินไว้ใช่ไหม? รีบไปเอาเงินที่ซ่อนออกมาซะ ต้องให้ฉันออกไปรอก่อนไหม?”

“อยากดูก็ดูไปสิ ฉันไม่ได้มีเงินเยอะแยะอะไรสักหน่อย” พูดจบเซี่ยงหลินก็ทำท่าจะเดินไปที่หัวเตียงเตา “เดี๋ยว! ฉันไม่กล้าดูหรอก เกิดวันหลังเงินหายแล้วนายมาโทษฉันจะทำไง?” หลี่เซี่ยงตงหันหลังให้เซี่ยงหลินทันที

“นายนี่มันใจแคบจริง หันมาเถอะ ฉันเก็บเงินเสร็จแล้ว” หลี่เซี่ยงตงหันกลับมามองเซี่ยงหลินที่มือเปล่า “เงินอยู่ไหน?” เซี่ยงหลินย้อนถาม “อยู่ในกระเป๋านี่ไง จะทำไม?” หลี่เซี่ยงตงมองกระเป๋ากางเกงแฟบๆ ของเพื่อน “ถ้าไม่บอก ฉันดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่ามีของอยู่ในนั้น” เซี่ยงหลินหน้าแดงด้วยความอาย “ไสหัวไปเลย! ปากคอเราะร้ายนักนะ!”

“เอาล่ะๆ ไม่ล้อเล่นแล้ว เรารีบเก็บของในห้องย้ายไปไว้ที่เรือนปีกตะวันออกกันเถอะ”