บทที่ 204 ปัญหาไม่ใหญ่

หลี่เซี่ยงตงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ เขาไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดี ครอบครัวเขาอยู่กันดีๆ ไม่ใช่ว่าเขาพูดมั่วๆ ประโยคเดียว แล้วสองผัวเมียเซี่ยงหลินจะเชื่อฟังยอมย้ายบ้านฝ่าสายฝนกลางดึก เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นยืน เปิดไฟฉายในมือแล้วส่องสำรวจไปทั่วห้องอย่างละเอียด ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของเซี่ยงหลิน

“ทำอะไรของนายตงจื่อ? ห้องนี้ฉันต่อเติมทีหลัง คานบนหลังคายังไม่ทันเท่าข้อมือเลย ซ่อนของอะไรไม่ได้หรอก” เรือนสี่ประสานในปักกิ่งส่วนใหญ่สร้างโดยเศรษฐีผู้มีอิทธิพลในอดีต จนกระทั่งหลังก่อตั้งประเทศ รัฐบาลถึงจัดสรรให้ประชาชนทั่วไปเข้าอยู่อาศัย คนรวยสมัยก่อนชอบมีที่ซ่อนทรัพย์สินตามคติ 'กระต่ายเจ้าเล่ห์มีโพรงสามแห่ง' พวกเขามีนิสัยชอบซ่อนเงินทอง ดังนั้นในตรอกซอกซอยของปักกิ่งจึงมักมีข่าวลือหนาหู บ้านใครมีช่องลับตามซอกมุม ค้นเจอเครื่องประดับทองคำหยก บ้านใครหนูวิ่งบนคานตอนกลางคืน แล้วทำทองคำแท่งที่ซ่อนไว้ร่วงลงมา เรื่องราวของลาภลอยแบบนี้ดึงดูดใจผู้คนที่สุด และเล่าลือกันไปในวงกว้าง ตอนนี้เซี่ยงหลินเลยคิดว่าหลี่เซี่ยงตงมาเพื่อล่าสมบัติที่บ้านเขาแน่ๆ!

“อย่ามาไร้สาระ ฉันหวังดีจะช่วยดูให้ว่าบ้านนายมีรอยรั่วซึมตรงไหนหรือเปล่าต่างหาก” พื้นที่ห้องไม่ใหญ่นัก หลี่เซี่ยงตงใช้เวลาแป๊บเดียวก็ตรวจดูจนทั่ว เขานั่งลงที่โต๊ะ ขยี้ตาด้วยความงุนงง ในใจก็นึกสงสัยสุดขีดว่า สรุปแล้วห้องนี้มันถล่มลงมาได้ยังไง? แปลกจริงๆ เขาดูไม่ออกเลยว่ามีตรงไหนผิดปกติ! เซี่ยงหลินที่นั่งอยู่ข้างๆ อดหัวเราะไม่ได้ “ตงจื่อ นายโง่หรือเปล่าเนี่ย? บ้านฉันเองมีปัญหาตรงไหนฉันจะไม่รู้ได้ไง? ทำไมไม่ถามฉันตรงๆ เล่า?” หลี่เซี่ยงตงตบหน้าผากตัวเอง หันไปถาม “งั้นนายก็พูดมาสิ! ตรงไหนมีปัญหา?”

เซี่ยงหลินชี้ไปที่ม่านกั้น “ข้างในมุมเตียงเตามีรอยร้าวขนาดยาวหนึ่งเมตร ทุกครั้งที่ฝนตกตรงนั้นจะมีน้ำซึมนิดหน่อย แต่ปัญหาไม่ใหญ่หรอก แค่ผนังเปียกชื้นบ้างก็เท่านั้น” บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่ปัญหาไม่ใหญ่ แต่เป็นไอ้เซี่ยงหลินนี่แหละที่ใจใหญ่เกินไป! มิน่าล่ะเมื่อกี้หลี่เซี่ยงตงถึงหาเล็งเท่าไหร่ก็หาสาเหตุบ้านถล่มไม่เจอ เมียและลูกของเซี่ยงหลินนอนอยู่บนเตียงเตา เขาเลยไม่ได้เปิดม่านเข้าไปดูข้างใน “ห้องนี้อยู่ไม่ได้แล้ว นายรีบไปปลุกเมียกับลูก ให้ย้ายไปนอนเบียดที่ห้องพ่อแม่นายสักคืนเถอะ” ได้ยินหลี่เซี่ยงตงพูดแบบนั้น เซี่ยงหลินก็โบกมืออย่างไม่ยี่หระ ไม่เก็บเอาคำพูดเขามาใส่ใจเลยสักนิด “นายอย่าเวอร์น่า พ่อแม่ฉันหลับไปแล้ว อีกอย่างดึกดื่นป่านนี้ข้างนอกฝนยังตกหนัก ฉันไม่อยากแห่กันให้วุ่นวายไปรบกวนคนแก่”

หลี่เซี่ยงตงได้ยินแล้วของขึ้น น้ำเสียงที่พยายามกดต่ำไว้ก็เผลอดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว “วุ่นวายแล้วมันทำไม? เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง? บนเตียงนั่นเมียกับลูกนายนะเว้ย!”