บทที่ 203 บ้านนายกำลังจะถล่ม

เด็กๆ ชอบวันฝนตกที่สุด โดยเฉพาะถ้าฝนตกตอนกลางคืนแล้วไฟดับ พวกเขายิ่งดีใจหนักเข้าไปใหญ่! ที่ห้องปีกตะวันตก โจวอวี้ฉินกำลังล้างเท้าให้ลูกชาย ส่วนหลี่เซี่ยงตงยืนถือไฟฉายส่องให้ข้างๆ ข้างนอกฝนตกหนัก แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากห้องปีกตะวันออก สักพักเสียงก็เงียบไป เขาเดาว่าฝ่ามือของพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองคงออกฤทธิ์แล้ว “ขึ้นไปเล่นบนเตียงเตาไป”

โจวอวี้ฉินเช็ดเท้าให้หลี่เสี่ยวไห่ที่นั่งอยู่หัวเตียงเตาแล้วไล่ให้ขึ้นไปเล่นข้างบน หลี่เซี่ยงตงส่องไฟฉายนำทางภรรยาไปที่ประตู โจวอวี้ฉินเปิดประตูสาดน้ำล้างเท้าทิ้ง หันกลับมาวางกะละมัง แล้วเดินไปจุดเทียนไขที่โต๊ะ “คุณเฝ้าลูกอยู่ในห้องนะ เดี๋ยวฉันไปดูเรือนหลักหน่อย” หลี่เซี่ยงตงหยิบร่มกระดาษน้ำมันจากมุมห้อง ผลักประตูเดินออกไป มาถึงเรือนหลัก เขาแวะไปห้องปู่กับย่าก่อน ใช้ไฟฉายส่องสำรวจเพดานอย่างละเอียด “ไม่ต้องดูหรอกตงจื่อ บ้านเราแข็งแรงดี ไม่รั่วหรอก” ย่าหลี่เห็นหลานชายเป็นห่วงเป็นใยคนแก่อย่างพวกตน ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่เสียเวลาเท่าไหร่หรอกครับ ผมขอดูหน่อยดีกว่า” หลี่เซี่ยงตงไม่ฟังคำทัดทาน ยังคงแหงนหน้าส่องไฟไปทั่ว แม้จะไม่มีน้ำหยดลงมา แต่ตามรอยแตกเล็กๆ อาจจะมีน้ำซึมได้ เขาจึงต้องตรวจสอบให้แน่ใจ ปู่หลี่ที่นั่งขัดสมาธิสูบบุหรี่อยู่บนเตียงเตาพูดขึ้นยิ้มๆ “ขากลับแวะไปดูเสี่ยวเหมยกับเสี่ยวหลานด้วยนะ ถ้าพวกมันกลัวก็ให้ไปนอนกับพ่อแม่ซะ”

“ตอนผมเดินมา พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองเข้าไปดูแล้วครับ” หลี่เซี่ยงตงวางไฟฉายลง “ปู่กับย่ารีบพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปดูห้องพ่อกับแม่ก่อน” ย่าหลี่กำชับ “ออกไปก็กางร่มดีๆ อย่าให้เปียกฝนนะลูก”

“ครับ”