บทที่ 202 สามคำ

การร่ายยาวเทศนาคนย่อมทำให้คอแห้งเป็นธรรมดา และร่างกายก็ตอบสนองตามธรรมชาติด้วยการ... กลืนน้ำลาย หลี่เซี่ยงตงอาศัยจังหวะที่ครูหลิวตรงหน้ากำลังกลืนน้ำลาย แทรกตัวพูดประโยคที่สมบูรณ์ได้สำเร็จ! “ครูหลิวครับ ข่าวครูไม่แม่นแล้วครับ สำนักงานเขตไม่ได้จัดให้ผมไประเบิดข้าวโพดคั่ว แต่ตอนนี้ผมทำงานการรถไฟ เป็นพนักงานเติมน้ำร้อนให้ผู้โดยสารบนรถไฟครับ”

“อ้าว? จริงเหรอ?” ครูหลิวได้ยินดังนั้น ก็นึกย้อนกลับไปถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพ่นออกมา นิ้วเท้าในรองเท้าผ้าใบถึงกับจิกเกร็งด้วยความอับอาย แต่ด้วยความเป็นครูมากว่ายี่สิบปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน เรื่องหน้าแตกเล็กน้อยแค่นี้ เขาไม่มีทางแสดงความเก้อเขินออกมาให้เห็นแน่นอน สมองแล่นปรู๊ด คำคมก็หลุดปากออกมาทันที “ท่านนายกฯ เคยกล่าวไว้ว่า อาชีพไม่มีสูงต่ำ จะเป็นพนักงานรถไฟหรือคนระเบิดข้าวโพดคั่ว ก็ล้วนแต่รับใช้ประชาชนเหมือนกัน”

“ถึงครูจะไม่มีบุญได้กินข้าวโพดคั่วฝีมือเธอ แต่ประชาชนได้ดื่มน้ำร้อนที่เธอรินให้ ในฐานะอดีตครูประจำชั้น ครูภูมิใจมาก!”

“เอาเถอะ ดูท่าฝนจะตกแล้ว เราเลิกคุยกันดีกว่า เธอรีบเข้าบ้านเถอะ ครูเองก็ต้องรีบกลับแล้ว” พูดจบ ครูหลิวก็หันหลังเดินจ้ำอ้าว คนอายุเกือบห้าสิบแล้ว แต่ซอยเท้าถี่ยิบเร็วปานติดจรวด!

หลี่เซี่ยงตงกลั้นขำ มองแผ่นหลังครูหลิวที่ลับหายไปในตรอก แล้วเดินยิ้มร่ากลับบ้านอย่างอารมณ์ดี ไอ้เด็กหลังห้องอย่างเขา วันนี้ได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าครูสักที แม้จะมีสะดุดนิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วถือว่าฟินสุดๆ คืนนี้ต้องฉลองสักสองจอก! หลี่เซี่ยงตงก้าวเท้าเข้าบ้านอย่างเบิกบาน ก็เจอกับหลี่เสี่ยวเทายืนหันหน้าเข้าหากำแพงฝั่งตะวันออกอยู่ที่หน้ากำแพงบังสายตา (อิ่งปี้) เขาเดินยิ้มกริ่มเข้าไปถาม “ใครสั่งให้มายืนตรงนี้?”