บทที่ 201 ว่างเมื่อไหร่ไประเบิดให้ครูสักหม้อ

ขณะที่หลี่เซี่ยงตงกำลังครุ่นคิดว่าจะพูดอะไรเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัด พี่ชายใหญ่ก็เปิดประตูออกมาพอดี “ครูหลิว!” พี่ชายใหญ่เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็งยืนอยู่กับน้องชาย ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ลูกชายตัวดีของเขาช่างขยันขายขี้หน้าพ่อจริงๆ! “ครูหลิว เชิญเข้าบ้านก่อนครับ” พี่ชายใหญ่ผายมือเชิญครูหลิว แล้วตะโกนบอกคนในบ้าน “แม่มัน ครูหลิวมา รีบเอาน้ำมาให้ครูหลิวหน่อย”

ครูหลิวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขยับแว่นสายตาบนดั้งจมูก “ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมฟังจากเสียงของหลี่เสี่ยวเทาแล้ว พลังปอดดีเยี่ยมขนาดนี้ ร่างกายคงไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อไม่เป็นอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อน” คำพูดนี้ยิ่งทำให้พี่ชายใหญ่และหลี่เซี่ยงตงรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หลี่เซี่ยงตงเห็นพี่ชายยืนอึกอักพูดไม่ออก เลยต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากแก้สถานการณ์เอง “ครูหลิวครับ ครูจะกลับตอนนี้ไม่ได้นะครับ บ้านนี้ไม่ได้มีแค่หลี่เสี่ยวเทาที่เป็นลูกศิษย์ครู ผมเองก็เป็นลูกศิษย์ครูเหมือนกัน วันนี้ครูมาถึงบ้านทั้งที ถ้าแม้แต่น้ำสักแก้วยังไม่ได้ดื่ม ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ผมคงเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไม่ได้แล้ว!”

ประจวบเหมาะกับที่พ่อหลี่ซึ่งพักผ่อนอยู่ในห้องถูกแม่หลี่เรียกออกมา สองพ่อลูกช่วยกันรั้งช่วยกันเชิญ จนในที่สุดก็พาครูหลิวเข้ามานั่งในห้องโถงเรือนหลักได้สำเร็จ พี่ชายใหญ่ลากหลี่เสี่ยวเทาตามเข้ามาติดๆ ตอนนี้หลี่เสี่ยวเทากลัวจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่นึกเลยว่าครูหลิวที่ปกติเอะอะก็ตีมือ จะอุตส่าห์มาเยี่ยมถึงบ้าน พี่ชายใหญ่แม้จะพูดไม่เก่ง แต่ประสบการณ์สั่งสอนลูกชายที่สั่งสมมานานปี ทำให้ฝีเท้าของเขาแม่นยำราวจับวาง พอพ้นธรณีประตู เขาก็ยกเท้าถีบก้นหลี่เสี่ยวเทาที่เดินอยู่ข้างหน้า น้ำหนักเท้าพอดิบพอดี ส่งร่างหลี่เสี่ยวเทาเซถลาไปหยุดอยู่ตรงหน้าครูหลิวเป๊ะ “ยืนบื้ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบขอโทษครูหลิวอีก!”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คำพูดเด็กไม่ได้ตั้งใจหรอก” ครูหลิวที่กำลังถือแก้วน้ำทำท่าจะเบี่ยงตัวหลบ แต่พอเห็นหลี่เสี่ยวเทาเซมาหยุดแล้วทำท่าย่อตัวลงนั่ง ก็เลยนั่งลงตามเดิม ตอนนี้เขาเข้าใจกระจ่างแล้ว ที่บอกว่าไม่สบายอะไรนั่น โกหกทั้งเพ หลี่เสี่ยวเทาไม่ไปโรงเรียนเพราะสอบตกแล้วโดนที่บ้านทำโทษต่างหาก “เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? พูดสิ!” พี่ชายใหญ่เห็นลูกชายยืนเงียบ ก็ตบกบาลไปอีกฉาด ครูหลิวเห็นภาพนั้นแล้วหนังตากระตุก ในใจคิดว่า หลี่เสี่ยวเทาก็สอนยากอยู่แล้ว โดนตบหัวไปแบบนี้ สงสัยงานของเขาคงจะหนักขึ้นอีกเป็นกอง...

“ครูหลิวครับ... ขอโทษครับ” หลี่เสี่ยวเทาพูดเสียงอู้อี้ขอโทษไปที “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ครูหลิวฝืนยิ้มที่มุมปาก หันไปบอกพี่ชายใหญ่ “การสอนลูกไม่ได้พึ่งแต่ไม้เรียวอย่างเดียวนะครับ คุณต้องใช้เหตุผลคุยกับแกให้เข้าใจ ไม่อย่างนั้นแกจะแค่กลัว แต่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน”