บทที่ 209 ทุกคนร่วมด้วยช่วยกัน

หลี่เซี่ยงตงเคยเจอคุณปู่ของเซี่ยงหลิน ท่านเป็นชายชราที่ชอบยิ้มตาหยีมองผู้คน จนถึงตอนนี้ ภาพความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดคือ ครั้งหนึ่งในสมัยเด็กที่เขามาเล่นบ้านเซี่ยงหลิน บ่ายวันนั้นในฤดูหนาวอาทิตย์อัสดง ปู่เซี่ยงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเล็กๆ ของเรือนปีกตะวันออก สวมเสื้อนวมเก่าขาดกะรุ่งกะริ่งที่มีรอยปะชุนเจ็ดแปดแห่ง สองมือซุกอยู่ในแขนเสื้อ พอท่านเห็นหลี่เซี่ยงตงผลักประตูเข้ามา ก็ยิ้มตาหยีให้ ฮึย~ หลี่เซี่ยงตงอดขนลุกซู่ไม่ได้ เขาหัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า “ลุงเซี่ยงครับ ดื่มเหล้าขวดนั้นก็ได้ครับ แต่พวกเราต้องเลิกพูดขอบคุณผมได้แล้วนะ ถ้าขืนยังขอบคุณกันไปมา เหล้าขวดนี้ผมคงกลืนไม่ลงแน่” พ่อเซี่ยงดีใจ “ได้ๆ ลุงฟังเอ็ง เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว”

เมื่อคุยสัพเพเหระจบ ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงาน คานไม้และประตูหน้าต่างที่ยังดีอยู่ก็ซ่อมแซมนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ส่วนอิฐและกระเบื้องก็คัดเลือกแผ่นที่ดีเก็บไว้ พูดง่ายๆ ก็คือ ซากเพิงกันแผ่นดินไหวที่ถล่มลงมานี้ นอกจากดินโคลนที่ใช้ก่อกำแพงแล้ว ของที่เหลือแทบทุกอย่างล้วนมีค่า ต้องแยกประเภทเก็บรวบรวมไว้ รออีกสองวันตอนสร้างบ้านใหม่จะได้นำมาใช้ ของที่ใช้ไม่ได้ก็ยังไม่ทิ้ง คำกล่าวที่ว่า ‘บ้านพังยังมีค่าดั่งทอง’ ช่างเข้ากับสถานการณ์ตรงนี้เสียจริง คนมาช่วยงานมีไม่น้อย นอกจากพวกหลี่เซี่ยงตงแล้ว ยังมีเพื่อนบ้านในบ้านพักรวมของเซี่ยงหลินและเพื่อนบ้านระแวกใกล้เคียงที่สนิทกันมาช่วยด้วย

บ้านตัวเองพัง พ่อเซี่ยงกับพี่ชายเซี่ยงหลินย่อมไม่ไปทำงาน ทั้งสองคนรับหน้าที่เป็นกำลังหลักในการทำงานพร้อมกับคอยดูแลทุกคน พ่อเซี่ยงกับพี่ชายเซี่ยงหลินเป็นลูกจ้างชั่วคราวของสถานีเสบียง งานปกติคือการแบกกระสอบข้าวสาร งานใช้แรงงานแบบนี้ปัจจุบันเรียกว่า ‘ขายแรง’ แต่ก่อนปลดแอกจะเรียกว่า ‘วัวงาน’ (โวปัวร์) “แม่” ภรรยาเซี่ยงหลินเรียกแม่เซี่ยงที่กำลังเก็บอิฐให้เข้ามาในเรือนปีกตะวันออก เธอกลัวคนข้างนอกจะได้ยิน จึงปิดประตูห้องแล้วกระซิบเสียงเบา “แม่ ฉันลองรวมกับของพี่สะใภ้ดูแล้ว เรามีตั๋วเนื้อรวมกันไม่ถึงหนึ่งชั่งเลย ตั๋วแค่นี้ทำแกงหม้อใหญ่เลี้ยงมื้อเที่ยงยังไม่พอเลยจ้ะ”

นโยบายปัจจุบันเริ่มผ่อนคลายขึ้น หมูเริ่มออกสู่ตลาดมากขึ้น ในฐานะเมืองหลวงอย่างปักกิ่ง ปริมาณเนื้อหมูจึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นเดือนมกราคมปีหน้า ปักกิ่งคงไม่ยกเลิกนโยบายใช้ตั๋วซื้อเนื้อหมูหรอก ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ต่อให้ไม่มีตั๋วเนื้อ ขอแค่ยอมจ่ายแพงหน่อย ก็พอจะหาลู่ทางซื้อเนื้อหมูได้ แต่ความเป็นจริงคือ ตระกูลเซี่ยงรวบรวมตั๋วเนื้อได้ไม่ถึงหนึ่งชั่ง ต่อให้คนในบ้านไม่กินเลยสักคำ เนื้อแค่นี้ก็ไม่พอให้คนที่มาช่วยงานกินคนละคำด้วยซ้ำ การเก็บกวาดซากบ้านเป็นงานใช้แรงงานหนัก ถ้ากับข้าวขาดเนื้อหนังมังสา คนเขาจะนินทาเอาได้ว่าตระกูลเซี่ยงแล้งน้ำใจ แม่เซี่ยงปลอบลูกสะใภ้คนเล็กที่กำลังร้อนรน “ตั๋วเนื้อแค่นี้ไม่พอจริงๆ นั่นแหละ ไหนแม่จะรับปากตงจื่อเรื่องหมูน้ำแดงไว้อีก แต่เอ็งไม่ต้องห่วง ในเมื่อแม่กล้ารับปากตงจื่อ แม่ย่อมมีวิธี ไปเรียกผัวเอ็งมาซิ”

“ได้จ้ะแม่ ฉันไปเดี๋ยวนี้”