บทที่ 264 อาสามผมยังเล่าไม่จบนะ

ปีที่แล้วรัฐบาลประกาศข้อมูลสถิติระบุว่า ยอดเงินฝากออมทรัพย์เฉลี่ยต่อคนทั้งประเทศอยู่ที่เพียง 21 หยวนเท่านั้น แม้ว่านี่จะเป็นตัวเลขเฉลี่ยทั้งประเทศ แต่เมื่อพิจารณาว่าเงินเดือนของพ่อหลี่ต้องเอามาเจือจุนครอบครัวใหญ่ตลอดทั้งปี การที่สองผู้เฒ่ายังสามารถมีเงินเก็บในธนาคารได้ถึงสองร้อยหยวน ต้องยอมรับเลยว่าแม่หลี่บริหารจัดการเงินทองได้เก่งกาจจริงๆ! หลี่เสี่ยวจู้ที่อยู่ในอ้อมกอดของย่าทวดเห็นพ่อจะเดินหนี ก็ยื่นมือร้องเรียก “พ่อจ๋า... อุ้มหน่อย...” หลี่เซี่ยงตงหันกลับมาบีบแก้มลูกสาว “พ่อมีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวพ่อกลับมาอุ้มนะ”

“ไม่เอา...” หลี่เสี่ยวจู้เริ่มงอแง ย่าทวดหลี่จึงช่วยพูดปลอบ “หนูไม่อยากฟังนิทานของทวดแล้วเหรอ? งั้นหนูกลับห้องไปกับพ่อเถอะ ทวดจะไปนอนพักบนเตียงเตาแล้ว”

“นิทาน...” พอได้ยินคำว่านิทาน หลี่เสี่ยวจู้ก็เลิกงอแงใส่พ่อทันที สองแขนเล็กๆ กอดรอบคอย่าทวดแล้วเริ่มอ้อน “ทวดจ๋า... ทวด... เล่านิทาน...” เห็นความสนใจลูกสาวเปลี่ยนไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็รีบชิ่งออกจากเรือนหลัก

เขากลับมารอที่ห้องยี่สิบกว่านาที โจวอวี้ฉินก็กลับมาพร้อมสมุดบัญชีสองเล่มในมือ ขณะยื่นสมุดบัญชีให้ เธอเอ่ยขึ้นว่า “ฉันต้องบอกคุณก่อนนะ เงินในบัญชีของพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองฝากแบบประจำห้าปีไว้ ฉันรับปากพวกพี่เขาแล้วว่าถ้าถอนตอนนี้ ดอกเบี้ยส่วนที่ขาดทุนไปเราจะเป็นคนรับผิดชอบ”

“คุณทำถูกแล้ว” หลี่เซี่ยงตงเห็นด้วยกับการตัดสินใจของภรรยา ในเมื่อเขาเป็นคนเอ่ยปากยืมเงิน ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวพี่ชาย เขาต้องเป็นคนรับผิดชอบเองอยู่แล้ว เขาเปิดสมุดบัญชีดู ยอดเงินฝากเล่มละหนึ่งพันหยวน สองเล่มรวมกันเป็นสองพันหยวน ฝากประจำห้าปี ดอกเบี้ยรวมกันก็น่าจะร้อยกว่าหยวน เงินแค่นี้ถือว่าเล็กน้อย ถ้ามีเงินทุนสองพันนี้ไปหมุนในธุรกิจเหรียญเงิน เขาจะได้ส่วนแบ่งกำไรมากขึ้น ใช้เงินน้อยแลกเงินใหญ่ ตรรกะนี้เขาคำนวณได้ไม่ยาก สมุดบัญชีสี่เล่มรวมกันเป็นเงินสองพันแปดร้อยหยวน บวกกับเงินสดที่เขาหมุนได้อีกหนึ่งพันแปดร้อย และตั๋วต่างๆ มูลค่าราวหนึ่งพันสี่ร้อยหยวน รวมทรัพย์สินทั้งหมดประมาณหกพันหยวน เงินหกพันหยวน ในยุคสมัยนี้ถือว่าเป็นเงินก้อนโตมหาศาล! หลี่เซี่ยงตงวางใจแล้ว การใหญ่ครั้งนี้สำเร็จแน่!