บทที่ 263 น่าเวทนาจริงหนอ

หลี่เซี่ยงตงคาดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของพี่ชายรองจะรุนแรงขนาดนี้ เขารีบอธิบาย “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกพี่รอง ผมแค่ขอยืมเงิน ไม่ได้จะไถเงินพวกพี่ฟรีๆ ผมให้ดอกเบี้ยเหมือนธนาคารได้นะ” พี่ชายใหญ่ได้ยินแบบนั้น คิ้วก็ขมวดมุ่น “ตงจื่อ เอ็งพูดเรื่องดอกเบี้ยนี่เหมือนตบหน้าพี่กับพี่รองเลยนะ” พูดจบก็หันไปหาพี่ชายรอง “เจ้ารอง เอ็งว่าที่พี่พูดถูกไหม?” พี่ชายรองเกาหัวแกรกๆ ทำหน้ากลุ้ม “พี่ใหญ่ มันไม่ใช่เรื่องดอกเบี้ยหรอก” เขาสูบบุหรี่ ‘เซิงฉ่าน’ (Production) ในมืออึกใหญ่ ถอนหายใจเฮือกมองหลี่เซี่ยงตง “ตงจื่อ ถ้าเอ็งจะยืมสักสามหยวนห้าหยวน พี่กับพี่ใหญ่ยังพอควักเนื้อช่วยเอ็งได้ เต็มที่ก็กลับไปค้นเงินก้นถุงที่ซ่อนไว้ อาจจะพอสมทบให้อีกสักหยวนแปดเหมา แต่เอ็งเล่นมาขอยืมเงินเก็บทั้งบ้านแบบนี้ พี่กับพี่ใหญ่ตัดสินใจเองไม่ได้หรอก” พี่ชายใหญ่พยักหน้าสนับสนุน “ตงจื่อ พี่รองเอ็งพูดถูกเผง เอ็งก็รู้ว่าบ้านเรามีธรรมเนียมมาตั้งแต่รุ่นปู่แล้วว่า ‘ผัวหาเมียเก็บ’ พี่กับพี่รองต่อให้ใจอยากจะให้ยืมแค่ไหน แต่มันไร้อำนาจน่ะสิ”

สิ้นคำพูดของพี่ชายใหญ่ บรรยากาศในห้องก็ดิ่งลงเหว เงียบกริบจนน่าอึดอัด สามพี่น้องนั่งล้อมวงที่โต๊ะ แต่ละคนสีหน้าอมทุกข์ ยิ่งมองยิ่งน่าเวทนา ชีวิตลูกผู้ชายตระกูลหลี่นี่มันช่างขมขื่นแท้หนอ บ้านอื่นผู้ชายเป็นใหญ่ เป็นดั่งฟ้า เป็นดั่งแผ่นดิน เป็นเสาหลักทองคำค้ำยันมหาสมุทร แต่ผู้ชายบ้านตระกูลหลี่น่ะเหรอ... นับเรียงตัวได้เลย ทุกคนมีสภาพไม่ต่างจาก ‘ลาลากโม่’... หลี่เซี่ยงตงที่ลืมนึกถึงข้อนี้ไป เห็นพี่ชายทั้งสองนั่งหน้าเหี่ยวห่อเหี่ยว เช้าตรู่แบบนี้เขาไม่อยากให้อารมณ์ขุ่นมัว จึงเอ่ยทำลายความเงียบ “พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ? รีบไปเถอะ เมื่อกี้ผมมองผ่านหน้าต่างเห็นพ่อออกจากบ้านไปแล้วนะ” พี่ชายใหญ่ทำหน้าเจื่อน “ตงจื่อ ไม่ยืมเงินแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงย้อนถาม “แล้วตอนนี้พี่ตัดสินใจเองได้แล้วเหรอ?” พี่ชายใหญ่ส่ายหน้า ลุกขึ้นเดินหนีทันที พี่ชายรองที่ลุกตามก็ล้วงซองบุหรี่จงฮวาออกมาจากกระเป๋า “ตงจื่อ หรือจะเอาบุหรี่สองมวนนี้คืนไป?” เห็นซองบุหรี่จงฮวาในมือพี่ชายรอง หลี่เซี่ยงตงก็โบกมืออย่างหมดแรง พี่ชายรองยิ้มแฉ่ง “งั้นโอเค บุหรี่สองมวนนี้พี่รับไว้นะ ถ้าเอ็งอยากยืมเงิน ก็ไปคุยกับพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองเอาเอง แต่ไม่ต้องห่วงนะตงจื่อ คืนนี้ก่อนนอนพี่จะช่วย ‘เป่าหู’ (กล่อมเมีย) ให้เอ็งอีกแรง”

หลี่เซี่ยงตงท้าวแขนกับโต๊ะ กุมขมับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาแทบจะพูดไม่ออก ชายชาตรีอกสามศอกอย่างพี่รอง ถึงกับพูดคำว่า ‘เป่าหูเมีย’ ออกมาได้หน้าตาเฉย! พี่ชายรองเห็นสีหน้าน้องชายก็ตบโต๊ะปัง “ตงจื่อ เอ็งทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? คิดว่าพี่กับพี่ใหญ่ช่วยอะไรไม่ได้เลยรำคาญแล้วใช่ไหม? เอ็งเป็นคนเรียกพวกพี่มาเองนะ แบบนี้มันใช้คนหน้าไหว้หลังหลอกนี่หว่า!” เสียงตะโกนลั่นห้องของพี่รองทำเอาหลี่เซี่ยงตงหูอื้อ “พี่รอง พี่รอง! ผมไม่ได้รำคาญ” เขาหยิบบุหรี่อีกมวนที่วางอยู่บนโต๊ะยัดใส่มือพี่ชายรอง แล้วยื่นข้อมือที่มีนาฬิกาไปตรงหน้า “พี่รองดูเวลาสิ นี่กี่โมงแล้ว พี่ใหญ่ไปตั้งนานแล้ว พี่ก็รีบไปทำงานเถอะ ขืนชักช้าเดี๋ยวก็ไปสายหรอก!” พี่ชายรองเหลือบตามองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา เก็บบุหรี่ที่เพิ่งได้มาใส่ซอง แล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องไป หลี่เซี่ยงตงรินน้ำชาใส่แก้วสังกะสี ยกขึ้นซดไปสองอึกใหญ่ พูดจนปากเปียกปากแฉะแต่ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย... เอ๊ะ? คิดแบบนั้นก็ไม่ถูก อย่างน้อยพี่รองก็รับปากว่าจะช่วย ‘เป่าหู’ เมียให้ บรึ๋ย~ พอนึกถึงภาพนั้น หลี่เซี่ยงตงก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

โจวอวี้ฉินเลิกม่านเข้ามา เห็นสามียืนตัวสั่นงันงกอยู่ที่โต๊ะ ก็ถามด้วยความเป็นห่วง “คุณเป็นอะไร? เป็นไข้เหรอ? ในห้องมียาอยู่ เดี๋ยวฉันไปหยิบให้” หลี่เซี่ยงตงรีบห้าม “ผมไม่ได้เป็นไข้ ไม่ต้องไปเอายาหรอก”

“อ๋อ งั้นดื่มน้ำเยอะๆ นะ”