บทที่ 262 ยืมเงิน

ช่วงที่ผ่านมา ก๊วนสามสหายทำเงินจากการขายจิ้งหรีดไปไม่น้อย หลี่เซี่ยงตงคำนวณตัวเลขในใจคร่าวๆ โหวซานกับอาเจ๋อน่าจะมีเงินเก็บสะสมกันคนละประมาณหนึ่งพันห้าร้อยหยวนแล้ว ส่วนตัวเขาเอง ในกล่องไม้ที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า มีคูปองอุตสาหกรรมและตั๋วอาหารทั่วประเทศมูลค่ารวมประมาณหนึ่งพันสี่ร้อยหยวน เงินสดเดิมทีก็มีอยู่สองพันสี่ร้อยกว่าหยวน แต่เมื่อวานควักไปสามร้อยแปดสิบหยวนแลกเหรียญเงินหนึ่งร้อยเหรียญจากหัวหน้าหม่า ตอนนี้เลยเหลือเงินสดอยู่แค่สองพันนิดๆ ดูเหมือนเยอะ แต่เขาเป็นคนมีครอบครัว ถึงเงินเดือนจะพอค่าใช้จ่ายในบ้าน แต่ลูกชายลูกสาวต้องกินนมผงทุกวัน ตั๋วนมผงสิบใบที่ได้จากลุงโหวก็ต้องรีบใช้ในเร็วๆ นี้ ดังนั้นเงินสดที่เขาสามารถงัดออกมาใช้ได้จริงๆ เต็มที่ก็คงไม่เกินหนึ่งพันแปดร้อยหยวน ธุรกิจค้าเหรียญเงินต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนสูงกว่าค้าจิ้งหรีดมาก ถ้ามีเงินทุนแค่นี้ กำไรที่ได้คงไม่ต่างจากการขายจิ้งหรีดเท่าไหร่ ที่เขาพยายามดึงตัวจิ้งหรีดซุนมาร่วมวงด้วย ส่วนหนึ่งก็เพราะเหตุผลนี้ เมื่อฐานทุนใหญ่ขึ้น ทุกคนถึงจะทำกำไรได้มากขึ้น ตอนนี้จิ้งหรีดซุนกินเบ็ดแล้ว อีกไม่นานก๊วนสามสหายคงกลายเป็นสี่สหาย ถึงตอนนั้นสัดส่วนการแบ่งกำไรก็ต้องมีการปรับเปลี่ยน ใครจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่ ย่อมต้องขึ้นอยู่กับว่าใครลงขันลงแรงได้มากแค่ไหน ต้องมานั่งจับเข่าคุยกันให้ตกผลึกก่อน หลี่เซี่ยงตงวางแผนไว้แล้วว่า ในการเจรจาที่กำลังจะมาถึง เขาต้องควักเงินออกมาให้ได้มากที่สุด เพื่อเพิ่มสัดส่วนเงินลงทุนในธุรกิจเหรียญเงิน แบบนี้ถึงจะไม่มีปัญหาแทรกซ้อน และเขาก็จะยังคงครองอำนาจการตัดสินใจหลักในธุรกิจนี้ต่อไปได้

“ที่รัก กินข้าวเสร็จผมคงไม่ได้ช่วยคุณเก็บกวาดนะ คุณพาลูกสาวไปฝากที่เรือนหลักแล้วค่อยกลับมาทำเองเถอะ ผมจะคุยธุระกับพี่ใหญ่พี่รองในห้องเราหน่อย” โจวอวี้ฉินพยักหน้า “ได้ค่ะ” หลี่เสี่ยวไห่ที่กำลังยัดหมั่นโถวเข้าปาก ได้ยินพ่อกับแม่คุยกันแต่ไม่มีชื่อตัวเอง ก็ถามขึ้น “พ่อ แล้วผมล่ะ?”

“เอ็งเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงหันไปมองลูกชายที่ทำตาโตใส่ “เอ็งก็อยู่ในห้องคอยรินน้ำชาให้พวกพ่อไง” ได้ยินว่าจะให้ช่วยงาน หลี่เสี่ยวไห่ก็ส่ายหัวดิกเป็นกลองป๋องแป๋งทันที “ไม่เอา ผมจะไปเล่นกับพี่เสี่ยวปอในลานบ้าน” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “งั้นเอ็งจะถามคำถามไร้สาระทำไม?” หลี่เสี่ยวไห่นับนิ้วมือตัวเอง “บ้านเรามีพ่อ แม่ แล้วก็ผมกับน้อง รวมเป็นสี่คน พ่อจะลืมผมทุกครั้งไม่ได้นะ”

“เกินมานิ้วนึง” หลี่เซี่ยงตงกดนิ้วลูกชายลงไปหนึ่งนิ้ว แล้วแกล้งต่อ “พ่อไม่ได้ลืมเอ็งซะหน่อย ก็พ่อบอกแล้วไงให้เอ็งอยู่ช่วยรินน้ำชา ถ้าไม่อยากทำ จะไปช่วยแม่ล้างจานก็ได้”

“พ่อแกล้งผม!” หลี่เสี่ยวไห่รูดตัวลงจากเก้าอี้เตรียมจะวิ่งหนี แต่โจวอวี้ฉินคว้าแขนไว้ทัน “ข้าวยังไม่หมดเลย กินให้หมดก่อนค่อยไปเล่น”