บทที่ 261 คัดลายมือ

รีบกินข้าวจนอิ่มแปล้ หลี่เซี่ยงตงยกจานชามไปล้างที่ก๊อกน้ำในลานบ้าน ล้างเสร็จก็เอาไปเก็บเข้าที่ในครัวเล็ก แล้วกลับเข้าห้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดที่เปื้อนเหงื่อไคลออก โจวอวี้ฉินเห็นเขายกกะละมังและหอบเสื้อผ้าจะเดินออกไป ก็ทักขึ้น “วางเสื้อผ้าสกปรกไว้ก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันว่างค่อยซักให้”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ถือโอกาสซักๆ ไปเลย” คนอิ่มท้องย่อมมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ หลี่เซี่ยงตงจัดการซักผ้าเองจนเสร็จ ตากผ้าบนราวเชือกในลานบ้านเรียบร้อย เขาก้มมองเจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวหวงที่เดินวนเวียนพันแข้งพันขาโดยไม่ส่งเสียงร้องกวนใจ เขานั่งยองๆ ลูบท้องพวกมันดู พุงป่องๆ แน่นปั้ก แสดงว่าแม่หลี่ให้อาหารเรียบร้อยแล้ว “ไม่ต้องตามแล้ว กินอิ่มแล้วก็ไปนอนในกรงซะ” ไล่หมาสองตัวไปนอน หลี่เซี่ยงตงล้างมืออีกรอบถึงค่อยเดินกลับเข้าห้อง เขาเล่าเรื่องเมื่อตอนบ่ายให้โจวอวี้ฉินฟังคร่าวๆ เธอไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก แค่หยิบเหรียญเงินหนึ่งร้อยเหรียญที่เขาแลกมาขึ้นมาดู จากนั้นเงินที่เหลือในกระเป๋าและห่อหนังสือพิมพ์ใส่เหรียญเงิน ก็ถูกโจวอวี้ฉินจัดการยัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าอย่างมิดชิด “คุณแกะบุหรี่ออกมาทำไม?” โจวอวี้ฉินเพิ่งปิดประตูตู้เสื้อผ้า หันมาเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนง่วนอยู่หน้าลิ้นชัก ในมือถือซองบุหรี่จงฮวากำลังแกะบุหรี่ออก หลี่เซี่ยงตงหันมาอธิบาย “ก่อนกลับบ้านผมแวะไปแช่น้ำที่โรงอาบน้ำมา พี่รองขอซองบุหรี่เปล่าน่ะ”

“พี่รองขอซองบุหรี่ไปทำไม? จะเอาไปถืออวดคนอื่นเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นก็กลอกตาไปมา ถึงเขาจะไม่เห็นฉากที่พี่ชายรองโดนเพื่อนร่วมงานไถซองบุหรี่ไปเพราะจางเซินไม่มีตั๋วอาบน้ำ แต่นิสัยพี่ชายตัวเองเป็นยังไง เขาย่อมรู้อยู่เต็มอก พี่รองถึงจะดูเป็นคนซื่อๆ แต่ก็มีมุมตลกและชอบโชว์พาวอยู่เหมือนกัน ที่เอ่ยปากขอซองบุหรี่จงฮวา ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเอาไปเดินอวดในที่ทำงานจริงๆ “คุณยิ้มอะไร?”

“เปล่า ไม่ได้ยิ้มอะไร ผมแค่คิดว่าที่คุณพูดเมื่อกี้มันมีเหตุผลดี” หลี่เซี่ยงตงรู้สึกว่าภรรยาตัวเองหัวไวน่าดู เขาถามต่อ “ทำไมคุณถึงคิดว่าพี่รองขอซองบุหรี่ไปอวดล่ะ?” โจวอวี้ฉินหัวเราะคิกคัก “ก็ปู่เอาไปเดินอวดทั่วตรอกมาหลายวันแล้ว เรื่องนี้คุณไม่รู้เหรอ?”

“จะ... จริงเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงนึกขำ บุหรี่จงฮวาแค่ซองเดียว ผู้ชายตระกูลหลี่เล่นเอาไปใช้ประโยชน์กันจนคุ้มค่าทุกหยดหยาด! บุหรี่ในซองถูกเขาเทออกมาโยนใส่ลิ้นชักจนเกลี้ยง เขาถือซองเปล่าเดินไปเคาะประตูห้องพี่ชายรอง พี่สะใภ้รองมาเปิดประตู “มีอะไรเหรอตงจื่อ? หาพี่รองเหรอ? เขายังไม่เลิกงานเลย”