บทที่ 260 พี่รองจอมขี้อวดประจำหน่วยงาน

บุหรี่จงฮวาที่พ่อให้มา พี่ชายใหญ่เอาไปแลกเป็นบุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมินกับหลี่เซี่ยงตง แต่พี่ชายรองไม่แลก เขาเลียนแบบพฤติกรรมของปู่หลี่ คือแต่ละวันจะใส่บุหรี่ไว้ในซองแค่ตัวเดียวแล้วพกไปทำงาน ช่วงสองสามวันมานี้ เขาได้หน้าได้ตา อวดร่ำอวดรวยในที่ทำงานจนหน้าบานเป็นจานเชิง หลี่เซี่ยงตงเดินหาพี่ชายรองในห้องต้มน้ำไม่เจอ ถามคนแถวนั้นดูถึงรู้ว่าต้องไปหาที่ห้องโถงพักผ่อน พอเลิกม่านเข้าไป ก็เห็นพี่ชายรองถือซองบุหรี่เปล่า ปากคาบบุหรี่จงฮวาที่เพิ่งจุดไฟ กำลังนอนเอกเขนกคุยโวโอ้อวดกับลูกค้าที่นอนจิบชาแทะเมล็ดแตงโมอยู่บนเตียง คำพูดแต่ละคำที่ออกจากปากพี่ชายรอง ล้วนแฝงไปด้วยความขี้โม้และอวดเบ่ง... หลี่เซี่ยงตงยืนฟังอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งยังรู้สึกอายแทน “พี่รอง~” พี่ชายรองที่กำลังฟินจัด นิ้วเท้าในรองเท้าผ้าเก่าๆ กระดิกยุกยิกด้วยความสุข พอได้ยินเสียงคุ้นหูจากด้านหลัง หันมาเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าประตู ก็รู้ทันทีว่าคำโม้เมื่อกี้ น้องชายตัวดีคงได้ยินหมดแล้ว เขาหน้าแดง ถามแก้เก้อ “ตงจื่อ มาทำอะไรที่นี่?” พูดจบก็รีบเดินจ้ำเข้ามาหา “ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“ที่บ้านไม่มีอะไรครับ” หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า กระซิบข้างหูพี่ชาย “ผมกับซานมู่ (จางเซิน) อยากจะมาแช่น้ำร้อนหน่อย แต่มันไม่มีตั๋วอาบน้ำ”

“อ๋อ... เรื่องแค่นี้เอง เอ็งไปเรียกมันเข้ามา เดี๋ยวพี่ไปคุยกับคนข้างหน้าให้”

“เดี๋ยวพี่รอง รอแป๊บ” ในโรงอาบน้ำคนพลุกพล่าน หลี่เซี่ยงตงถอดนาฬิกาข้อมือยัดใส่กระเป๋าสะพาย แล้วถอดกระเป๋าคล้องคอพี่ชายรองไว้ “ตงจื่อ ในกระเป๋านี่ใส่อะไรไว้? ดูไม่น่ามีอะไร ทำไมหนักจัง?”

“ข้างในมีแต่ของสำคัญทั้งนั้น พี่เฝ้าให้ดีนะ ถ้าหายขึ้นมา พี่กับพี่สะใภ้คงต้องพาลูกไปนอนข้างถนนแล้วล่ะ”