บทที่ 259 เฉียวเว่ยตง

“เฮ้ย!” จางเซินที่ยืนรออยู่นอกประตูใหญ่ ตบไหล่หลี่เซี่ยงตงดังป้าบ “ยืนมองอะไรอยู่วะ? ไปกันได้แล้ว” หลี่เซี่ยงตงล้วงนาฬิกาข้อมือออกมาจากกระเป๋าสะพาย ดูเวลาแล้วสวมกลับเข้าข้อมือ “ซานมู่ ห้าโมงกว่าแล้ว เอ็งจะกลับบ้านเลยหรือจะวิ่งรถต่อ?”

“กลับบ้านพร้อมเอ็งสิ จะให้วิ่งต่อทำไม? เมื่อเช้าได้มาเจ็ดเหมา เมื่อกี้อีกหนึ่งหยวน วันนี้ฟาดไปหนึ่งหยวนเจ็ดเหมา พอแล้ว! กลับบ้านนอนตีพุงดีกว่า!” จางเซินผิวปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ก้าวขาขึ้นคร่อมรถสามล้อคู่ใจ หลี่เซี่ยงตงนำหน้า จางเซินตามหลัง สองหนุ่มปั่นสามล้อออกจากตรอกเข้าสู่ถนนใหญ่ เอี๊ยด~ รถสามล้อเบรกเอี๊ยด หลี่เซี่ยงตงชี้มือไปที่ฝั่งตรงข้าม หันกลับไปถามจางเซินที่จอดตาม “ซานมู่ เอ็งรู้ไหมว่านั่นที่ไหน?” จางเซินกลอกตามองบนใส่เพื่อน “ข้าอ่านหนังสือออกเว้ย ก็ ‘สำนักพิมพ์วรรณกรรมประชาชน’ไง” เลขที่ 166 ถนนเฉาเน่ย คือที่ตั้งของสำนักพิมพ์วรรณกรรมประชาชน หน่วยงานเดียวแต่มีสองป้ายชื่อ เพราะที่หน้าประตูใหญ่ยังมีป้าย ‘สำนักพิมพ์วรรณกรรมต่างประเทศ’ แขวนอยู่อีกป้าย สถานที่แห่งนี้ในสายตาชาวบ้านทั่วไปก็แค่ตึกธรรมดา เดินผ่านไปผ่านมาอาจจะไม่ชายตามองด้วยซ้ำ แต่ในแวดวงวรรณกรรม ที่นี่คือสถานที่ที่มีชื่อเสียงก้องฟ้า โดยเฉพาะในใจของเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาว (เหวินอี้ชิงเหนียน) ยุคนี้ ที่นี่เปรียบเสมือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทางวรรณกรรมเลยทีเดียว ขอแค่ผลงานได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร ‘วรรณกรรมประชาชน’ สักเรื่อง ไม่ใช่แค่เรื่องค่าต้นฉบับ แต่สถานะและชื่อเสียงของคนเขียนจะพุ่งทะยานแบบก้าวกระโดด ชนชั้นแรงงานสามารถใช้โอกาสนี้เปลี่ยนสถานะ พลิกชีวิตจากการใช้แรงกาย มานั่งทำงานใช้สมองจับปากกาในห้องแอร์เย็นฉ่ำได้สบายๆ สถานที่ที่เหมือนประตูมังกรแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากข้าม?

จางเซินเห็นหลี่เซี่ยงตงมองตาละห้อยเหมือนคนใจลอย ก็แซวขำๆ “ตงจื่อ ดูทรงแล้วเอ็งคงเบื่อเสิร์ฟน้ำบนรถไฟแล้วสิท่า? กะจะย้ายไปเช็ดโต๊ะกวาดพื้นในตึกนั้นแทนเหรอวะ?”

“หยาบคาย! ปากสุนัขไม่รับประทาน! ไอ้กุ๊ยข้างถนนกึ่งไม่รู้หนังสืออย่างเอ็ง กล้าดียังไงมาพ่นวาจาพล่อยๆ แถวนี้!” หลี่เซี่ยงตงที่โดนโจมตีทางวาจาของขึ้นทันที สวนกลับไปเป็นชุด! เขาก็มีความฝันทางวรรณกรรมเหมือนกันนะเว้ย ความฝันที่หนักแน่นดั่งหินผา อืม... ถึงระดับความรู้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน และเส้นทางสายวรรณกรรมจะเต็มไปด้วยขวากหนาม จนอาจจะต้องรอให้ผมขาวโพลนฟันฟางหักหมดปาก ถึงจะได้เหยียบแค่ธรณีประตูวิหารวรรณกรรม แต่เขาก็เริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุดได้นี่นา เขาตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้เขาจะตั้งใจฝึกคัดลายมือ! “ตงจื่อ~” จางเซินเพิ่งจะตั้งสติได้จากคำด่าชุดใหญ่ ก็เห็นหลี่เซี่ยงตงก้มหน้าก้มตาถีบสามล้อหนีไปลิบๆ โดยไม่บอกไม่กล่าว “เฮ้ย! ช้าๆ หน่อย! ตงจื่อ เอ็งจะรีบไปตายที่ไหนวะ!”

ขามาใช้เวลาตั้งยี่สิบนาที ขากลับใช้เวลาแค่ครึ่งเดียว หลี่เซี่ยงตงเลี้ยวรถเข้าสู่ตรอกฉวนป่านถึงต้องชะลอความเร็วลง ไม่ช้าไม่ได้ ช่วงเวลานี้คนเลิกงานเด็กเลิกเรียนเดินกันขวักไขว่ ขืนชนคนเข้าจะยุ่ง เขาไม่ใช่ ‘ไห่รุ่ย’ (ขุนนางตงฉินสมัยราชวงศ์หมิง) ที่ขนาดติดคุกยังเขียนฎีกา ‘จื้ออันซู’ (ฎีกาความสงบเรียบร้อย) ได้สักหน่อย! รถสามล้อจอดเทียบที่ปากซอยข้างร้านถ่านหิน หลี่เซี่ยงตงเห็นชายหนุ่มสวมแว่นที่ยืนข้างอาเฮ่าเมื่อตอนบ่ายกำลังจะล็อคประตูใหญ่ เขารีบตะโกน “เดี๋ยวก่อน~ พ่อหนุ่ม~ อย่าเพิ่งล็อค!” ชายหนุ่มสวมแว่นหันมา ขยับแว่นให้เข้าที่ “อ้าว พี่เองเหรอ? ใช้รถเสร็จแล้วเหรอครับ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้มพยักหน้า เข็นรถสามล้อเข้าไปในซอย “รบกวนหน่อยนะน้องชาย เสียเวลาเอ็งแย่เลย” ชายหนุ่มส่ายหน้า “รบกวนอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น” พูดพลางผลักประตูเหล็กบานใหญ่ที่เพิ่งปิดไปให้เปิดออก ชายหนุ่มเดินนำ หลี่เซี่ยงตงเข็นรถตาม จอดรถเรียบร้อย ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันออกมาจากลานหลังร้าน “สหายหลี่เซี่ยงตงครับ คราวหน้าถ้าจะมาขอยืมรถสามล้อ ไม่ต้องไปหาหัวหน้าเฮ่าก็ได้ครับ ถ้าไม่อยากให้คนนินทาหรืออยากเลี่ยงข้อครหา มาบอกผมตรงๆ ได้เลย ผมชื่อ ‘เฉียวเว่ยตง’ วันนี้ถือว่าเราได้รู้จักกันแล้วนะครับ” เฉียวเว่ยตงยื่นมือขวามาให้ หลี่เซี่ยงตงจับมือตอบพร้อมรอยยิ้ม “เฉียวเว่ยตง... หึๆ” เฉียวเว่ยตงงุนงง “ชื่อผมมีปัญหาเหรอครับ? พี่หัวเราะอะไร?” หลี่เซี่ยงตงอธิบาย “เปล่าๆ ไม่ได้ขำชื่อนาย นายคงรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายคนโตฉันชื่อหลี่เว่ยกั๋ว พี่คนรองชื่อหลี่เว่ยหมิน พ่อฉันกะจะตั้งชื่อฉันว่าหลี่เว่ยตงเหมือนกัน แต่ปู่ฉันค้านหัวชนฝาเลย” เฉียวเว่ยตงฟังแล้วก็ถอนหายใจยิ้มๆ “เพราะชื่อ ‘เว่ยตง’ มันโหลใช่ไหมครับ? แถวบ้านผมก็มีตั้งหลายคน”