บทที่ 258 เด็กดีทั้งหลาย เดี๋ยวป๋าก็มารับกลับบ้านแล้ว

ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ข้าวของในลานบ้านถูกแพ็คลงกล่องจนหมด นอกจากของแตกหักง่ายที่หัวหน้าหม่าไม่ไว้ใจพวกหลี่เซี่ยงตงและตั้งใจจะค่อยๆ ขนย้ายไปเองทีหลัง ของที่เหลือทั้งหมดก็ถูกพวกหลี่เซี่ยงตงยกขึ้นไปวางบนรถสามล้ออย่างระมัดระวัง รถสามล้อทุกคันถูกมัดด้วยเชือกป่านเส้นหนาพันรอบกระบะท้ายหลายตลบ หัวหน้าหม่ากับชายหนุ่มที่นั่งยองๆ อยู่หน้าประตู เดินตรวจเช็ครถสามล้อทีละคันอย่างละเอียด “เสี่ยวเป่า เอ็งขี่จักรยานนำหน้าไป เดี๋ยวพ่อจะขี่ตามปิดท้ายขบวนเอง” พอได้ยินหัวหน้าหม่าสั่งการ ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวเป่าก็พยักหน้า “ครับพ่อ” หลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่บนเบาะรถสามล้อถึงได้รู้ว่าสองคนนี้เป็นพ่อลูกกัน ก็ว่าอยู่ การย้ายบ้านเรื่องใหญ่ขนาดนี้ หัวหน้าหม่าจะหัวหกก้นขวิดอยู่คนเดียวได้ยังไง หม่าเสี่ยวเป่าเข็นจักรยานที่พิงอยู่กำแพงตรอกออกมาด้านนอก ก้าวขาขึ้นคร่อม ถีบบันไดจักรยานถอยหลังครึ่งรอบ แล้วออกแรงถีบส่งรถพุ่งออกไป พร้อมตะโกนกำชับ “ตามกันมาให้ดีๆ ล่ะ!”

หม่าเสี่ยวเป่านำหน้า ตามด้วยขบวนรถสามล้อแปดคันที่บรรทุกของจนพูน หัวหน้าหม่าที่ล็อคประตูบ้านเสร็จสรรพก็ขี่จักรยานปิดท้ายขบวน ตำแหน่งในขบวนของหลี่เซี่ยงตงอยู่ต่อจากจางเซินพอดี พอพ้นปากตรอก เขาเห็นจางเซินขี่รถทับก้อนอิฐเข้าเต็มเปา รถสามล้อของจางเซินกระเด้ง กึก ของในกระบะท้ายก็โยกไหวไปมาสองสามที ทำเอาหลี่เซี่ยงตงที่ตามมาข้างหลังหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก็รถของจางเซินบรรทุกโต๊ะไม้จันทร์ม่วงที่พวกเขาช่วยกันยกออกมาจากห้องใน แล้วยังมีโต๊ะทรงพระจันทร์ครึ่งซีกไม้ฮวงหัวลี่ (พะยูงหอม) อีกตัวหนึ่ง! “ซานมู่! เบาๆ หน่อยสิวะ! ระวังของหล่นลงมาแตกนะเว้ย!” ได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังของหลี่เซี่ยงตง จางเซินก็หันกลับมาตอบ “รู้แล้วน่า!” หัวหน้าหม่าที่ปิดท้ายขบวนก็เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ ถ้าหลี่เซี่ยงตงไม่ตะโกนเตือนก่อน เขาคงเร่งจักรยานขึ้นไปด่าจางเซินแล้ว เขาจ่ายค่าแรงตั้งหนึ่งหยวน ย่อมต้องคาดหวังผลงาน ของบนรถสามล้อมีแต่ของล้ำค่าทั้งนั้น เขาบอกคนงานไม่รู้กี่รอบแล้วว่าให้ระวังให้มาก! ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจพฤติกรรมของจางเซิน แต่กลับยิ่งพึงพอใจในตัวหลี่เซี่ยงตงที่ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ เขามองแผ่นหลังของหลี่เซี่ยงตงที่กำลังออกแรงปั่นสามล้อ พลางคิดในใจ ไอ้หนุ่มนี่มันรู้ความจริงๆ เงินห้าเหมาที่รับปากว่าจะให้เพิ่ม ถือว่าไม่เสียเปล่า! ความจริงที่หัวหน้าหม่าไม่รู้ก็คือ สาเหตุที่หลี่เซี่ยงตงใส่ใจขนาดนี้ ก็เพราะเขามองว่าสมบัติทั้งหมดของหัวหน้าหม่า คือสมบัติของเขาเอง เขาไม่มีทางยอมให้ความซุ่มซ่ามของจางเซิน มาทำให้เฟอร์นิเจอร์โบราณล้ำค่าของเขาต้องเสียหายเด็ดขาด!

ผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญเล็กน้อย ขบวนรถก็ออกจากตรอก ลัดเลาะผ่านถนนใหญ่ ประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงถนนเฉาเน่ย ภายใต้การนำของหม่าเสี่ยวเป่า พวกเขาเลี้ยวเข้าตรอกแถวถนนเฉาเน่ย วนไปวนมาอีกสองซอย จนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านซื่อเหอหยวนหลังหนึ่ง หม่าเสี่ยวเป่าลงรถไปเคาะประตู หัวหน้าหม่าที่ตามมาข้างหลังก็เข็นจักรยานขึ้นไปสมทบ ประตูใหญ่เปิดออก คนข้างในเดินออกมาห้าคน เป็นชายสองหญิงสาม หลี่เซี่ยงตงฟังบทสนทนาสั้นๆ ก็จับความสัมพันธ์ได้ไม่ยาก ห้าคนที่ออกมา นำทีมโดยภรรยาหัวหน้าหม่า ที่เหลือคือลูกชายคนโต ลูกชายคนรอง และลูกสะใภ้ทั้งสอง “ทุกคนพักสูบบุหรี่กันก่อน สูบเสร็จค่อยขนของลงไปกองไว้ในลานบ้าน แค่นั้นก็เสร็จงานแล้ว ที่เหลือไม่ต้องยุ่ง” หัวหน้าหม่าที่ยืนสูบบุหรี่ ‘ต้าเฉียนเหมิน’ โชว์หราอยู่พร้อมลูกชายทั้งสาม ล้วงบุหรี่ราคาถูกยี่ห้อ ‘เซิงฉ่าน’ (ราคาซองละ 8 เฟิน) ออกมาเดินแจกคนงานทีละคน พวกจางเซินรับไปจุดสูบหน้าตาเฉย แต่หลี่เซี่ยงตงโบกมือปฏิเสธ ไอ้แก่หม่านี่มันดูถูกคนชัดๆ เขาไม่มีทางลดตัวลงไปสูบบุหรี่เกรดต่ำแบบนั้นหรอก

สูบบุหรี่เสร็จ ก็เริ่มลงมือทำงาน บรรดาสตรีบ้านตระกูลหม่ายืนเฝ้าของอยู่หน้าประตูตาไม่กระพริบ กลัวคนเดินผ่านไปมาจะฉกของไป ส่วนหัวหน้าหม่าพาลูกชายสามคนมายืนคุมพวกหลี่เซี่ยงตงขนของ ตัวหัวหน้าหม่ายังพอทน แต่ลูกชายสามตัวของเขานี่ยืนไพล่หลัง ปากก็พ่นคำสั่งไม่หยุด ช้าๆ หน่อย, เบาๆ สิ, มีตาหามีแววไม่, ลูกตาเอาไว้ประดับหน้าเหรอ ยุคสมัยนี้ แม้จะดูถูกคนถีบสามล้อ แต่ก็ไม่ควรแสดงออกนอกหน้า เพราะทุกคนต่างก็เป็นชนชั้นกรรมาชีพเหมือนกัน เงินค่าแรงที่ได้มาพร้อมคำด่าแบบนี้ ไม่ใช่แค่หลี่เซี่ยงตงที่รู้สึกคับแค้นใจ พวกจางเซินก็แทบจะทิ้งงานกลางคัน มีคนงานคนหนึ่งเลือดร้อน ถ้าเพื่อนๆ ไม่ช่วยกันห้ามไว้ ลูกชายคนรองของหัวหน้าหม่าที่ปากดีที่สุด คงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว หลังจากขนของลงจากรถสามล้อทั้งแปดคันเสร็จเรียบร้อย หัวหน้าหม่าก็เดินตรวจเช็คความเรียบร้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรเสียหาย เขาก็ยิ้มออกมา “ลำบากทุกคนแล้ว นี่ค่าแรงที่ตกลงกันไว้” เขาไล่จ่ายเงินทีละคน พวกจางเซินรับเงินเสร็จก็หันหลังกลับทันที ไม่อยากหายใจร่วมกับคนบ้านนี้แม้แต่วินาทีเดียว หลี่เซี่ยงตงรับเงินเป็นคนสุดท้าย สมองกำลังทบทวนว่าทำไมวันนี้ถึงเปิดฉากไม่สวยเท่าไหร่ เขารับเงินหนึ่งหยวนห้าเหมาจากหัวหน้าหม่า ขณะกำลังจะหันหลังกลับ หัวหน้าหม่าก็คว้าแขนเขาไว้ “เอ็งชื่อตงจื่อใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงหันกลับมายืนนิ่ง ถามกลับ “มีอะไรเหรอครับหัวหน้าหม่า? ยังมีงานอะไรจะสั่งอีกหรือเปล่า?” หัวหน้าหม่าปล่อยมือ ยิ้มๆ “เมื่อกี้เอ็งบอกว่ารับซื้อเหรียญเงิน (หยินหยวน) ใช่ไหม? พอดีข้าเพิ่งย้ายบ้าน ต้องซื้อของเข้าบ้านใหม่ เอ็งลองว่าราคามาสิ ถ้าเหมาะสมข้าจะแบ่งขายแลกเงินสดสักหน่อย”

“บ้านหัวหน้ามีเหรียญเงินด้วยเหรอครับ?” หลี่เซี่ยงตงแอบยิ้มในใจ แต่ตีหน้าซื่อทำเป็นตกใจ หัวหน้าหม่ายังไม่ทันตอบ หม่าเสี่ยวเป่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แทรกขึ้น “ขนาดเอ็งถีบสามล้อยังมีนาฬิกาใส่ บ้านข้าจะมีเหรียญเงินบ้างมันแปลกตรงไหน? เอ็งนี่พูดมากจริง รีบๆ คุยกับพ่อข้า...”