บทที่ 257 ไม่มีพรสวรรค์

บ้านหลังนี้ของหัวหน้าหม่าเป็นเรือนหลังที่ได้รับการซ่อมแซมใหม่ ภายในลานบ้านจึงไม่มีเรือนคนรับใช้ มีเพียงเรือนหลักหันหน้าไปทางทิศใต้ และเรือนปีกตะวันออก-ตะวันตกอีกสองหลัง จำนวนห้องอาจไม่มาก แต่ข้าวของเครื่องใช้นั้นมากมายมหาศาล! หลังจากขนของออกจากห้องทั้งสามห้องจนหมดเกลี้ยง ลานบ้านก็เต็มแน่นเอี๊ยดไปด้วยข้าวของ แม้ในช่วงกระแสปฏิวัติวัฒนธรรม ของดีมีค่าจำนวนมากจะถูกทำลายไป แต่คนที่แอบซุกซ่อนของเอาไว้แบบหัวหน้าหม่าก็คงไม่ได้มีแค่คนสองคนแน่ ในตอนนี้ของพวกนี้อาจยังไม่เห็นมูลค่า แต่รออีกสักยี่สิบสามสิบปี ลูกหลานของหัวหน้าหม่าแค่เปลี่ยนคำพูดนิดหน่อย อ้างว่าเป็นสมบัติตกทอดจากบรรพบุรุษ แล้วเอาออกมาขาย ก็กลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้านได้สบายๆ จางเซินและพวกคนงานถีบสามล้อดูไม่ออกหรอกว่าของที่กองอยู่ในลานบ้านมีค่าแค่ไหน แต่หลี่เซี่ยงตงดูออก! นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเขายังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เขาคงอยากลองพิสูจน์ด้วยตัวเองดูสักครั้งว่า ระหว่างกฎหมายอาญาที่เพิ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคมปีนี้ กับฉบับแก้ไขปี 97 ในคดีฆ่าคนตายชิงทรัพย์ บทลงโทษมันจะต่างกันตรงไหนบ้าง! ของมันล่อตาล่อใจเกินไป หลี่เซี่ยงตงต้องอาศัยจังหวะที่คนเผลอ หยิกแขนตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ เรื่องผิดกฎหมายทำไม่ได้ แต่หลี่เซี่ยงตงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า นับจากนี้ไป เขาต้องจับตาดูปลาตัวใหญ่อย่างหัวหน้าหม่าไว้ให้ดี ต่อให้ไอ้แก่นี่เป็นแค่คางคก หลี่เซี่ยงตงก็จะบีบฉี่มันออกมาให้ได้สักสองขีด!

งานต่อไปคือการแพ็คของ อันไหนใส่กล่องได้ก็ใส่ อันไหนต้องมัดเชือกฟางก็มัด สำหรับพวกแจกันเครื่องกระเบื้องที่แตกง่าย หัวหน้าหม่าก็เตรียมฟางข้าวสาลีและเศษผ้าไว้ให้พร้อมสรรพ คนงานมีเยอะ หัวหน้าหม่าเองก็ลงมือช่วยด้วย แต่ความคืบหน้ากลับล่าช้ามาก ช่วยไม่ได้ ของพวกนี้ล้วนเป็นเฟอร์นิเจอร์โบราณและเครื่องเคลือบ การแพ็คของต้องใช้ความประณีตละเอียดอ่อน พวกจางเซินถนัดแต่งานใช้แรงแบกหาม ให้มาทำงานฝีมือแบบนี้ไปไม่รอด มีเพียงหลี่เซี่ยงตงที่เป็นข้อยกเว้น เขากลายเป็นกำลังหลักในงานนี้คู่กับหัวหน้าหม่า หัวหน้าหม่าเห็นหลี่เซี่ยงตงแพ็คแจกันเสร็จอย่างคล่องแคล่วว่องไว ก็เดินเข้ามานั่งยองๆ ข้างๆ เอ่ยปากชม “ไม่เลวนี่หว่าไอ้หนุ่ม!” พูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าหลี่เซี่ยงตงเป็นพ่อค้าแบกะดิน เลยไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก เขารับแจกันจากมือหลี่เซี่ยงตงมาตรวจสอบดู พบว่าฝีมือการแพ็คของหลี่เซี่ยงตงเนี้ยบจริง ไม่ใช่แค่ผักชีโรยหน้า เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ กระซิบสัญญาว่า “เอ็งทำงานได้ดี พอจบงานตอนคิดเงิน เดี๋ยวข้าทิปให้เอ็งเพิ่มอีกห้าเหมา”

“ขอบคุณมากครับหัวหน้า! ผมขายของแถววัดไป๋ถ่าซื่อตั้งสองวันยังหากำไรได้ไม่ถึงหนึ่งหยวนห้าเหมาเลย” หลี่เซี่ยงตงแสดงละครได้สมบทบาท สีหน้าดีใจจนเนื้อเต้นนั้นดูสมจริงสุดๆ หัวหน้าหม่าหลงกลสนิท คิดว่าแค่แครอทหัวเดียว (เงินเล็กน้อย) ก็ซื้อใจเด็กหนุ่มคนนี้ได้แล้ว เขาตบไหล่หลี่เซี่ยงตงที่กำลังตื่นเต้นเบาๆ “เบาเสียงหน่อย อย่าให้คนอื่นได้ยิน ของชิ้นอื่นก็ต้องแพ็คให้ดีเหมือนแจกันใบนี้ ห้ามทำลวกๆ เด็ดขาด ไม่งั้นไอ้ห้าเหมานั่นข้ายึดคืนนะ”

“หัวหน้าหม่าวางใจได้เลยครับ ของพวกนี้เป็นของดีทั้งนั้น ผมจะระวังเป็นพิเศษครับ”

“หืม?” หัวหน้าหม่าที่กำลังจะลุกเดินหนี ได้ยินประโยคนั้นก็นั่งลงอีกครั้ง เขามองหลี่เซี่ยงตงที่กำลังแพ็คแจกันอีกใบ ถามว่า “เอ็งดูของพวกนี้เป็นเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงหยุดมือ ส่ายหน้าดิก “ดูไม่เป็นหรอกครับ แต่อาจารย์ผมเขาก็มีขวดไหพวกนี้เยอะ แกหวงแหนของพวกนี้เหมือนหัวหน้าเลย”