บทที่ 256 หัวหน้าหม่าผู้ระแวดระวังภัยสูง

โรงงานทอผ้าแห่งชาติแห่งที่ 2 มีหน่วยขนส่งเป็นของตัวเอง ถึงจะไม่กล้าคุยโวว่ามีเยอะ แต่รถบรรทุกสักสิบกว่าคันย่อมมีแน่ ในฐานะหัวหน้าแผนกปั่นด้ายหยาบ อย่างน้อยหัวหน้าหม่าก็ถือเป็นระดับผู้บริหารกลางในโรงงาน เขามีอำนาจพอที่จะยืมรถบรรทุกจากโรงงานมาใช้ได้สบายๆ รถมาถึงแค่คันเดียว ขนรอบเดียวทรัพย์สินในบ้านก็ย้ายไปได้หมดเกลี้ยง แต่ทำไมเขาถึงไม่ยืมรถโรงงาน กลับยอมควักเนื้อจ้างรถสามล้อมาขนแทน? สาเหตุหลักก็เพราะช่วงสิบปีแห่งความวุ่นวาย หัวหน้าหม่าคนนี้ทำเรื่องระยำตำบอนไว้เยอะ กลัวว่าถ้าใช้รถโรงงาน ที่อยู่บ้านใหม่ของเขาจะหลุดรั่วออกไปอีก คนที่มีความระแวดระวังตัวสูงขนาดนี้ พอเห็นจำนวนคนงานไม่ถูกต้อง ย่อมต้องตื่นตัวขึ้นมาทันที

หัวหน้าหม่ากวาดสายตามองคนงานในห้อง แล้วเอ่ยขึ้น “ทุกคนหยุดมือก่อน จำนวนคนไม่ถูกต้อง ใครคือคนที่เกินมา?” หลี่เซี่ยงตงที่แฝงตัวมาเนียนๆ เตรียมคำแก้ตัวไว้ตั้งแต่ระหว่างทางแล้ว เวลานี้จะรอให้หัวหน้าหม่าไล่เบี้ยถามทีละคนไม่ได้ เขาจึงชิงเปิดปากก่อน “ผมคือคนที่เกินมาครับ กำลังจะบอกหัวหน้าอยู่พอดี แต่หัวหน้าดันถามขึ้นมาซะก่อน” หลี่เซี่ยงตงสบตาหัวหน้าหม่าที่หันมามอง ยิ้มร่าอย่างใจเย็น ไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย “เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ ทางหัวหน้าสำนักงานเขตกลัวว่าคนงานฝั่งหัวหน้าจะไม่พอ ช่วงเที่ยงเลยแจ้งกะทันหันให้ผมมาสมทบ” “งั้นเหรอ?” หัวหน้าหม่ายังคงสงสัยในคำพูดของหลี่เซี่ยงตง หลี่เซี่ยงตงเห็นว่าหัวหน้าหม่าเขี้ยวลากดิน ไม่ยอมหลงกลง่ายๆ จึงเปลี่ยนแผน เขาดึงแขนหัวหน้าหม่าออกมาจากห้อง พร้อมโบกมือห้ามจางเซินที่ทำท่าจะเดินตามออกมา หลี่เซี่ยงตงลากหัวหน้าหม่ามาที่ลานบ้าน ชี้ไปที่จางเซินซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนหลัก “หัวหน้าหม่าครับ คนนั้นเพื่อนซี้ผมเอง พูดกันตรงๆ เลยนะ ข่าวเรื่องหัวหน้าจะย้ายบ้าน ผมรู้มาจากปากมันนั่นแหละ ผมคิดว่าระดับหัวหน้าแผนกโรงงานทอผ้าอย่างท่าน ค่าจ้างต้องงามแน่ๆ” “ผมมันคนค้าขายแบกะดิน วันๆ หาเช้ากินค่ำจะได้กี่ตังค์กันเชียว? เลยหน้าด้านขอตามมันมาหารายได้พิเศษ แต่หัวหน้าวางใจได้ ถ้าคนงานพอแล้ว ผมกลับตอนนี้เลยก็ได้ครับ ไม่สร้างปัญหาให้หัวหน้าแน่นอน”

หัวหน้าหม่าฟังจบก็ยังไม่ได้ไล่หลี่เซี่ยงตงไปทันที ข้าวของในบ้านนี้เยอะจริงๆ คนงานเท่าที่มีดูท่าจะไม่พอ เขามองสำรวจหลี่เซี่ยงตงตั้งแต่หัวจรดเท้า “คำพูดของไอ้หนุ่มอย่างเอ็ง ประโยคไหนจริงประโยคไหนเท็จบ้างเนี่ย?” หลี่เซี่ยงตงยิ้มประจบ “หัวหน้าสายตาเฉียบแหลม ย่อมดูออกอยู่แล้วครับ” “แสดงว่าเอ็งเป็นพวกค้าขายแบกะดินจริงๆ?” “ครับ ผมตั้งแผงอยู่แถววัดไป๋ถ่าซื่อ (วัดเจดีย์ขาว) หัวหน้าลองไปสืบดูได้ ชื่อเสียงผมอาจจะไม่ดัง แต่อาจารย์ผมย่านนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก” “อาจารย์เอ็งเป็นใคร?” “จิ้งหรีดซุน” “เอ็งขายจิ้งหรีดเหรอ?” เห็นหลี่เซี่ยงตงพยักหน้า หัวหน้าหม่าก็จ้องตาเขม็ง ถามลองเชิง “สมัยหนุ่มๆ ข้าก็เคยเล่นจิ้งหรีด เคยจับได้ตัวหนึ่งลักษณะดีมาก แต่ไม่รู้ทำไมพอเอาไปใส่รวมกับตัวอื่น มันกลับไม่ยอมกัด เอ็งรู้ไหมว่าเป็นเพราะอะไร?” หลี่เซี่ยงตงฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าโดนลองภูมิ เขาตอบฉะฉานโดยไม่ลังเล ราวกับกำลังทำข้อสอบเก็บคะแนน “หัวหน้าหม่าครับ ท่านใช้ศัพท์มือสมัครเล่นไปหน่อย วงการเราไม่เรียกว่า ‘จับ’ (ต่าย) ครับ เรียกว่า ‘หยิบ’ (หนา) ส่วนที่จิ้งหรีดตัวนั้นไม่ยอมกัด เป็นเพราะท่านยังไม่ได้ให้มัน ‘กั้วหลิง’ (ผ่านตัวเมีย) ใช่ไหมครับ? จิ้งหรีดตัวผู้ต้องผ่านการผสมพันธุ์กับตัวเมียก่อน สัญชาตญาณนักสู้ถึงจะตื่น มันถึงจะเริ่มกัดตัวผู้ด้วยกัน”

หัวหน้าหม่าได้ยินคำอธิบาย บนใบหน้าก็เริ่มมีรอยยิ้ม ขณะที่หลี่เซี่ยงตงคิดว่าสอบผ่านแล้ว จู่ๆ หัวหน้าหม่าก็ท่องขึ้นมาว่า “หัวต้องกลม ฟันต้องใหญ่ หนวดขายาว” หลี่เซี่ยงตงต่อบททันที “คอต้องใหญ่ ผิวต้องหยาบ ท่าต้องแกร่ง” หัวหน้าหม่าหัวเราะชอบใจ ตบไหล่หลี่เซี่ยงตง “ไปทำงานเถอะ” “ครับผม~” หลี่เซี่ยงตงหันหลังจะเดินไป แต่ถูกหัวหน้าหม่าเรียกไว้อีก “เดี๋ยว ไอ้หนุ่ม เอ็งสะพายกระเป๋าตุงๆ นั่นไว้ทำไม? เล็งของมีค่าในบ้านข้าไว้หรือเปล่า กะจะอาศัยช่วงเผลอฉกไปสักชิ้นสองชิ้นใช่ไหม?” “ผมจะไปทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแบบนั้นได้ยังไง! ผมนี่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนซื่อสัตย์นะครับ!” หลี่เซี่ยงตงแกล้งทำเป็นโมโห ในใจก่นด่า ไอ้แก่หนังเหนียว ตัวเองทำชั่วไว้เยอะ เลยมองคนอื่นเป็นโจรไปหมดสิท่า!

หัวหน้าหม่าทำเมินสีหน้าไม่พอใจของเขา พูดเสียงเรียบ “งั้นเอากระเป๋ามาฝากข้าไว้ เดี๋ยวข้าถือให้” “เอ่อ...” เห็นหลี่เซี่ยงตงลังเล หัวหน้าหม่าก็ชี้ไปที่ประตูใหญ่ “งั้นเอ็งก็กลับไปเถอะ ค่าแรงวันนี้ไม่ต้องเอาแล้ว” หลี่เซี่ยงตงแกล้งทำท่าอึกอัก แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ เปิดกระเป๋าสะพายให้หัวหน้าหม่าดูแวบหนึ่ง นาฬิกาข้อมือถูกเขายัดซ่อนไว้ใต้กองเงิน หัวหน้าหม่าเลยเห็นแค่ปึกธนบัตรหนาๆ หัวหน้าหม่าตาโต “ไอ้หนุ่ม เอ็งพกเงินเยอะขนาดนี้ ยังจะออกมาทำงานแบกหามอีกเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงแถสด “ก็โดนคนแจ้งจับน่ะสิครับ หาว่าพวกพ่อค้าหาบเร่อย่างเรารวมกลุ่มกันทำความเดือดร้อน รบกวนทัศนียภาพ ช่วงนี้เลยโดนกวาดล้างหนัก ผมเลยต้องออกมาหางานอื่นทำ” หัวหน้าหม่าสงสัย “แล้วเอ็งออกมาทำงาน จะพกเงินมาเยอะแยะทำไม?” หลี่เซี่ยงตงถอนหายใจ “ผมกำลังเดินสายรับซื้อของอยู่พอดี มาเจอเพื่อนซี้บอกว่าที่นี่มีงานเงินดี ผมเลยรีบมา ยังไม่ทันเอาเงินกลับไปเก็บที่บ้านเลยครับ” “รับซื้อจิ้งหรีดต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้เชียว?” หลี่เซี่ยงตงร้อง เยส ในใจ ในที่สุดก็เข้าประเด็นสักที! เขากระซิบข้างหูหัวหน้าหม่า “ผมไม่ได้เล่นแค่จิ้งหรีดครับ พวกเหรียญเก่า เหรียญเงิน (หยินหยวน) ผมก็รับซื้อหมด”